“ထဘီခြုံလင်းတကြီး”(စ/ဆုံး)
Unicode Version
“ထဘီခြုံလင်းတကြီး”(စ/ဆုံး)
———————————–
ဆရာတပည့်နှစ်ယောက် တတိုင်ပင်ရွာမှထွက်လာပြီး ခရီးနှင်လာခဲ့ကြသည်။ဗိုက်ဆာလျှင် တွေ့ရာဆိုင်တွင် ထမင်းဝင်စားပြီး ကုန်ကျစရိတ်မှန်သမျှ ဘ ဘိုးသူတော်က ပိန်ရှုံ့နေသောအိတ်ထဲမှ နှိက်ယူကာရှင်းသည်။ငွေတွေဘယ်ကလာသလဲဟုမောင်ရေခဲ မေးချင်သော်လည်း မမေးရဲခဲ့ပေ။ခရီးနားချိန်တိုင်း ရွာထဲသို့ဝင်မအိပ်ချေ။ရွာပြင်ဇရပ်တွင်သာ ဝင်နားသည်။မိမိ၏ နေရပ်ကား ဘယ်ရပ်ဘယ်ဆီတွက်ကျန်ခဲ့သည်ကိုလည်း မောင်ရေခဲမသိတော့ပေ။
“အဘဆရာ ကျွန်တော်တို့ဘယ်အရပ်ရောက်နေပြီလဲ….”
“အင်း…. ပြောရရင် ရှမ်းပြည်နယ်ထဲကမထွက်ရသေးပေမဲ့ ငါ့တပည့်ရဲ့နေရပ်နဲ့တော့
အလွန်ဝေးနေပြီ….ဘာလဲ အိမ်လွမ်းနေပြီလား…..”
“မဟုတ်ပါဘူးဆရာ….ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ်သွားရမှာလဲသိချင်လို့ပါ…”
“ဒီလိုဘဲပေါ့ငါ့တပည့်ရ အရပ်ဌာနေအတိတကျမရှိဘူးကွဲ့….အထက်ကပေးတဲ့အမိန့်အတိုင်း လိုက်ပြီးသတ္တဝါတွေကူညီရမှာ”
“ဟုတ်ဆရာ…”
“အင်း…သာဓုကွဲ့ငါ့တပည့်ကြီး….ပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ ဒီညဒီမှာနားရလိမ့်မယ်ကွဲ့….ငါ့တပည့်ကြီးအလုပ် လုပ်ရတော့မယ်….”
“ဒီမှာရွာမရှိဘူးလေဆရာ…”
“ဟုတ်တယ် ငါ့တပည့် ရွာမရှိလို့်မကောင်းတဲ့အတတ်တွေ ဒီနေရာမှာစိုးမိုးနေပြီ….အမြန်မနိုင်နင်းရင် မကောင်းဆိုးဝါးတွေ အားကြီးနေပြီ…….လာ ဒီတောမှာဘုရားတစ်ဆူရှိတယ် အဲဒီမှာနားရင်း မကောင်းသူပယ်ကောင်းသူကယ်ရမယ်…”
“ဟုတ် ဆရာ…”
ဘိုးသူတော်ဦးသီလက တောကြီးထဲသို့ ဦးဆောင်ဝင်သွား၏။အတော်ကြာဝင်သွားပြီး ဘုရားဆည်းလည်းသံများ သာယာနာပျော်ဖွယ် ကြားရ၏။တောင်ထိပ်လေးတွင် ရွှေရောင်ဝင်းနေသော ကိုးတောင်ပြည့်စေတီလေးတစ်ဆူအားတွေ့ရသည်။
“ရောက်ပြီငါ့တပည့်ကြီး ဒီဘုရားကိုသာမန်လူတွေမဖူးနိုင်ဘူးကွဲ့…ဘုရားရဲ့ဘွဲ့တော်က နတ်ဝှက်ဘုရားတဲ့ လူလေးနဲ့ပဌာန်းဆက်ရှိလို့ ဖူးမြော်ရတာ ….”
“သပ္ပါယ်လိုက်တာအဘရယ်…ဒီဘုရားကိုဘယ်သူတွေကိုးကွယ်သလဲ အနီးနားလူတွေလည်းမရှိဘူး….ဒါပေမဲ့ ဘုရားမှာပူဇောထားတဲ့ ဆွမ်း၊ပန်း၊ရေချမ်းတွေ ဝေဆာနေတာဘဲ…”
“နတ်ဝှက်ဘုရားဆိုတော့…နတ်တွေဘဲလာပူဇော်တာပေါ့ငါ့တပည့်ရ….”
မောင်ရေခဲကား ရွှေရောင်တဝင်းဝင်းနဲ့နတ်ဝှက်စေတီအား အကြိမ်ကြိမ်ဦးချမိနေသည်။အဘဘိုးသူတော်ကား သင့်ရာနေရာတွင် အကျမနထိုင်ကာ ပုတီးထိုင်စိပ်နေသည်။မောင်ရေခဲကား ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကိုလေ့လာအကဲခတ်ပြီး စတင်တရားထိုင်နေသည်။
ညအမှောင်ထုကတစတစကြီးစိုးလာပြီး
ငှက်ကလေးများ၏အော်သံပင်မကြားရ
တော့ချေ။ညပိုးကောင်တို့၏ အော်သံများနဲ့
လေတိုက်တိုင်းအသံမြည်သော ဘုရားဆ
ည်းလည်းသံတို့မှအပ ပတ်ဝန်းကျင်၌
တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းနေ၏။တိတ်ဆိတ်ငြိမ်
သက်သောအရပ်ဖြစ်သဖြင့် တရားသမား
တို့အထူးမွေ့လျော်၏။
“တောက်……ငါ့နယ်မြေမှာ ပိုင်စိုးပိုင်နင်း
ဘုရားတရားလာအားထုတ်နေပါလား
အသက်၃ချောင်း အပိုပါလို့ထင်တယ်”
တိတ်ဆိတ်သောညတွင် ထိုအသံသည်
အမှောင်ကိုခွင်းလျက်ကျယ်လောင်စွာ
ပေါ်ထွက်လာ၏။ထိုအသံကြားသဖြင့်
မောင်ရေခဲလည်းတရားဖြုတ်လိုက်ပြီး
“တယ်…ရာရာစစ…ဘယ်သူလဲကွ ငါ့
ဆရာတရားမှတ်နေတာကို လာနှောင့်ယှက်
ရဲတာ…”
ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နဲ့ပင်ယံထက်မှ လင်း
တကြီးတစ်ကောင်နဲ့ ကျီးကန်းသုံးကောင်တို့
မြေပေါ်သို့သက်ဆင်းလာ၏။မြေပြင်ပေါ်ရော
က်သော် အားလုံးလူသားမိန်းမ ဖြစ်သွားကြ
၏။
“ဟား…ဟား…ဟား….ဒီမှာသူငယ် ဒီနေ
ရာမှာဘယ်သူမှ ဘုရားတရားလုပ်ခွင့်မရှိ
ဘူး အသက်အပိုမပါရင်အမြန်ဆုံး မင်းရဲ့
ဆရာကိုခေါ်ပြီး ထွက်သွားလိုက်စမ်း…”
“ကျွန်ုပ်တို့ဒီနေရာကိုလာတာ ပြန်ထွက်
သွားဖို့မဟုတ်ဘူးအဖွားကြီး….ခင်ဗျားတို့
လိုပညာသည်တွေရဲ့မာန်စွယ်ကို ချိူးဖို့လာ
တာ….”
“ခစ်…ခစ်…ခစ်….”
မောင်ရေခဲ ပြောသောစကားသံကိုကြားပြီး
မိန်းမ ကြီးနဲ့အတူပါလာသော မိန်းမငယ်
သုံးယောက်က မောင်ရေခဲကို ပမာမခန့်
ပုံစံဖြင့်တခစ်ခစ်ရယ်လေ၏။
“ဟဲ့..ဟဲ့….လေကအလာသားပါလား
သူငယ်ရဲ့ ဧကန္တငါ့ရဲ့အစွမ်းအစတွေ
မသိသေးလို့ထင်တယ်…ကဲ မယ်မိုး၊မ
ယ်ဆိုး၊မယ်နန်း…ည ည်းတို့တွေဒီကောင်
ကိုပညာပြလိုက်စမ်း….”
ထိုသို့အမိန့်ရသည်နဲ့ မိန်းမ ကြီး၏ဘေးရှိ
မိန်းမ ငယ်သုံးယောက်သည် ထဘီကိုဆွဲ
ခြုံလိုက်သော် ကျီးကန်းသုံးကောင်ပြန်ဖြစ်
သွား၏။
“အာ့….အာ့….အာ့….”
“အာ့…အာ့….အာ့…”
လေပေါ်တွက်ပျံဝဲပြီး ကျီးအာသံပြု၏။
“အဲဒီလူသားနှစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်စမ်း”
မိန်းမကြီးကအမိန့်ပေးလိုက်သော် ကျီးက
န်းသုံးကောင်သည် မောင်ရေခဲတို့ထံသို့
သုတ်ချီဆင်းလာ၏။
မောင်ရေခဲ လည်း ကျီးကန်းမတွေ ဆရာ
သခင်ကိုအနှောင့်ယှက် ပြုမည် စိုးသော
ကြောင့် ဂုဏ်တော်ကိုပွားများကာ သံကွန်
ချာအင်းကိုလေထဲတွင် အမြန်ဆွဲလိုက်၏။
ပြီးသော် အရှိန်နဲ့ဆင်းသက်လာသော
ကျီးကန်းမသုံးကောင်ဆီသို့ ပစ်လိုက်၏။
“ဝုန်း…ဖောင်း….ဖောင်း…ဖောင်း….”
အငိုက်မိသွားသော ကျီးကန်းမသုံးကောင်
ကားသံကွန်ချာအင်းနဲ့တွေ့ပြီး မြေပေါ်သို့
မရှုမလှ ပြုတ်ကျကုန်၏။
“အား….အေမ့…”
“ဆရာ…ကယ်ပါဦး….”
“အား…..”
မြေပေါ်တွင်လူးလှိမ့်ကာ ပါးစပ်မှလည်း
သွေးစတဲ့ပွက်ခနဲထွက်လာ၏။ထိုအဖြစ်ကို
မြင်သော အဖွားကြီးကား ဒေါသထောင်း
ထောင်းထလျက် ထဘီအမဲကြီးကို ဆွဲခြုံလို
က်၏။စုန်းမျိုးတို့ကား နတ်ကဝေမြောက်စုန်း
၊အိမ့်တလိမ့်စုန်း၊မောက်လုံးစုန်း၊မောက်ပြား
စုန်း၊ခြေစုန်း၊ခေါင်းစုန်း၊ကိုယ်စုန်း ဟူ၍ ရှိရာ
ယခုအဖွားကြီးကား အိမ့်တလိမ့်စုန်းအမျိုး
အစားဖြစ်သောကြောင့် မြောက်ဘက်မယ်
တော်၊ဥရုနတ်၊ဇော်ဂနီနတ်တို့ကို စေခိုင်း
နိုင်သည့် အစွမ်းထက်လှသောစုန်းမျိုး
ဖြစ်၏။
“ဖလပ်…ဖလပ်…ဖလပ်….”
လင်းတကြီးသည် သစ်ပင်ထက်သို့တက်ပြီး
မောင်ရေခဲ အားတိုက်ခိုက်၏။ပါးစပ်မှ
အနီရောင်စက်ကို မောင်ရေခဲထံ မှုတ်ထုတ်
၏။မောင်ရေခဲလည်း အကာအကွယ် အင်းဖြင့်
ကာထားသောကြောင့် တစ်စုံတစ်ရာ ထိခို
က်ခြင်းမရှိ။
“ဝုန်း….”
“ဖောင်း…ဖောင်း….ဖောင်း….”
လင်းတကြီး၏စက်နဲ့ မောင်ရေခဲ၏ အကာ
အကွယ်အင်းတို့တွေ့ထိပြီး တဖောင်းဖောင်း
ပေါက်ကွဲကုန်၏။ဘေးရှိသစ်ပင်ငယ် တို့က
အတုန်းအရုန်းလဲကကုန်သည်။
သူ့စက်ကိုမောင်ရေခဲက ခံနိုင်သောကြောင့်
သူ၏အစွမ်းအထက်ဆုံး အစိမ်းရင့်ရောင်
စက်နဲ့မောင်ရေခဲထံမှုတ်ထုတ်လိုက်၏။
မောင်ရေခဲ လည်းတန်ပြန်အင်းကို အမြန်
ဆွဲလိုက်၏။အင်းအသက်ဝင်သွားသော်
လင်းတကြီးထံသို့ ပစ်လိုက်၏။
“ဝုန်း….ဖောင်း…ဖောင်း…ဖောင်း….”
လင်းတကြီး၏အားပြင်းသောစက်နဲ့
တန်ပြန်အင်းတို့တွေ့သောအခါ အသံကျယ်
ကြီးဖြင့် တအုန်းအုန်းမြည်လေ၏။မောင်ရေ
ခဲမှာအနောက်သို့လှန်ကျသွားသကဲ့သို့
အပင်ပေါ်ရှိလင်းတကြီးမှာလည်း မြေပေါ်
သို့ပြုတ်ကျလာ၏။မြေပြင်ပေါ်သို့ရောက်သေ
ာ်လူသားမိန်းမကြီးပြန်ဖြစ်သွားပြီး တန်ပြန်
အင်း၏အစွမ်းကြောင့် သွေးပွက်ပွက်အန်
ကာသေဆုံးသွားတော့သည်။လင်းတကြီး၏
တပည့်ဖြစ်သော ကျီးကန်းမသုံးယောက်
လည်းမိမိတို့၏ ဆရာသခင်သေဆုံးသွား
သဖြင့် မိမိကိုမိမိပြန်၍အဆုံးစီရင်သွားကြ၏။
ထိုသူတို့ပတ်ပတ်လည်တွင် ငရဲမီးတောက်
ထွက်ပေါ်လာပြီးမီးလောင်ပြာကျသွားတော့
သည်။မောင်ရေခဲလည်း စက်အရှိန်ကြောင့်
အထိနာသွားပြီး သတိလစ်သွားတော့သည်။
“ငါ့တပည့်ကြီး….ထတော့…ထထ….ခရီး
ဆက်ချိန်ရောက်ပြီ…”
ဟူသောအဘဆရာ၏ အသုံကြားမှထကြ
ည့်သော် မိုးလင်းနေပြီဖြစ်၏။
“အဘ…ကျွန်တော်ဘာဖြစ်သွားတာလ
ည်း……ဟိုလင်းတကြီးနဲ့ကျီးကန်းမတွေ
ရော”
“ဟားဟားဟား… ငါ့တပည့်ုကြီးရယ် ..
သူတို့တွေကသူတို့နဲ့ဆိုင်တဲ့နေရာကို
သွားရပြီကွ.. ငါ့တပည့်ကြီးက လင်းတမ
ကြီးရဲ့စက်အရှိန်ကြောင့် သတိလစ်သွားတာ…”
“အဘ…သူကဘာလို့အရမ်းစွမ်းနေရတာ
လဲ…”
“စွမ်းဆိုသူက အစွမ်းထက်တဲ့ပညာသ
ည်အမျိူးအစားထဲမှာပါတဲ့သူကိုးကွ
သူ့သက်တမ်းဘယ်လောက်ရှိပြီထက်လဲ”
“(၇၀)လောက်ရှိပြီထင်တယ်ဆရာ”
“မှားတယ် ငါ့တပည့်ရ…သူ့သက်တမ်း
နှစ်ရာကျော်သွားပြီကွ…လိုရာဖန်ဆင်းနိုင်
တဲ့အဆင့်တောင်ရောက်နေပြီ…ငါ့တပည့်
ကြီးသူ့ကိုနိုင်တာ တော်ရုံနဲ့မရဘူးကွ
အခြားအင်းနဲ့ကာရင် သူ့ကိုနိုင်မှာမဟုတ်
ဘူး…ဒါပေသိ ကာ့တပည့်ကြီးက ဖြတ်ထိုး
ဉာဏ်ကောင်းတော့ တန်ပြန်အင်းနဲ့ပစ်လို
က်လို့သူ့စက် သူပြန်ထိပြီး ဆုံးသွားတာကွ…..”
“ဟုတ်ဆရာ…”
မောင်ရေခဲ ကားဆရာပြောသမျှနားထောင်
ပြီးကိုယ်လပ်သန့်စင်ရန် ချောင်းငယ်အနား
သို့သွားလေ၏။ရင်ဘတ်တွင်ကား အောင့်
သက်သက်နာကျင်နေသေးသည်။
“ခရီးဆက်ကြမယ် ငါ့တပည့်ကြီးရေ…”
ဆရာ့ခေါ်သံကြောင့် ချောင်းငယ်မှတက်
လာပြီး နှစ်ယောက်သား ခရီးဆက်ကြတော့
သည်။
(တစ်စုံတစ်ရာ အမှားရှိခဲ့ပါက စာရေးသူ၏
လေ့လာမှုအားနည်းချက်ကြောင့်သာဖြစ်
သည်။စာဖတ်ပရိတ်သတ်များ ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါး ကျန်းမာကြပါစေ)
#ပြီး
Zawgyi Version
“ထဘီျခံဳလင္းတႀကီး”(စ/ဆံုး)
———————————–
ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္ တတိုင္ပင္ရြာမွထြက္လာၿပီး ခရီးႏွင္လာခဲ့ၾကသည္။ဗိုက္ဆာလ်ွင္ ေတြ႔ရာဆိုင္တြင္ ထမင္းဝင္စားၿပီး ကုန္က်စရိတ္မွန္သမ်ွ ဘ ဘိုးသူေတာ္က ပိန္႐ွံု႔ေနေသာအိတ္ထဲမွ ႏွိက္ယူကာ႐ွင္းသည္။ေငြေတြဘယ္ကလာသလဲဟုေမာင္ေရခဲ ေမးခ်င္ေသာ္လည္း မေမးရဲခဲ့ေပ။ခရီးနားခ်ိန္တိုင္း ရြာထဲသို႔ဝင္မအိပ္ေခ်။ရြာျပင္ဇရပ္တြင္သာ ဝင္နားသည္။မိမိ၏ ေနရပ္ကား ဘယ္ရပ္ဘယ္ဆီတြက္က်န္ခဲ့သည္ကိုလည္း ေမာင္ေရခဲမသိေတာ့ေပ။
“အဘဆရာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဘယ္အရပ္ေရာက္ေနၿပီလဲ….”
“အင္း…. ေျပာရရင္ ႐ွမ္းျပည္နယ္ထဲကမထြက္ရေသးေပမဲ့ ငါ့တပည့္ရဲ႕ေနရပ္နဲ႔ေတာ့
အလြန္ေဝးေနၿပီ….ဘာလဲ အိမ္လြမ္းေနၿပီလား…..”
“မဟုတ္ပါဘူးဆရာ….ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္သြားရမွာလဲသိခ်င္လို႔ပါ…”
“ဒီလိုဘဲေပါ့ငါ့တပည့္ရ အရပ္ဌာေနအတိတက်မ႐ွိဘူးကဲြ႔….အထက္ကေပးတဲ့အမိန္႔အတိုင္း လိုက္ၿပီးသတၱဝါေတြကူညီရမွာ”
“ဟုတ္ဆရာ…”
“အင္း…သာဓုကဲြ႔ငါ့တပည့္ႀကီး….ေျပာရင္းဆိုရင္းနဲ႔ ဒီညဒီမွာနားရလိမ့္မယ္ကဲြ႔….ငါ့တပည့္ႀကီးအလုပ္ လုပ္ရေတာ့မယ္….”
“ဒီမွာရြာမ႐ွိဘူးေလဆရာ…”
“ဟုတ္တယ္ ငါ့တပည့္ ရြာမ႐ွိလို္႔မေကာင္းတဲ့အတတ္ေတြ ဒီေနရာမွာစိုးမိုးေနၿပီ….အျမန္မႏိုင္နင္းရင္ မေကာင္းဆိုးဝါးေတြ အားႀကီးေနၿပီ…….လာ ဒီေတာမွာဘုရားတစ္ဆူ႐ွိတယ္ အဲဒီမွာနားရင္း မေကာင္းသူပယ္ေကာင္းသူကယ္ရမယ္…”
“ဟုတ္ ဆရာ…”
ဘိုးသူေတာ္ဦးသီလက ေတာႀကီးထဲသို႔ ဦးေဆာင္ဝင္သြား၏။အေတာ္ၾကာဝင္သြားၿပီး ဘုရားဆည္းလည္းသံမ်ား သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ ၾကားရ၏။ေတာင္ထိပ္ေလးတြင္ ေရႊေရာင္ဝင္းေနေသာ ကိုးေတာင္ျပည့္ေစတီေလးတစ္ဆူအားေတြ႔ရသည္။
“ေရာက္ၿပီငါ့တပည့္ႀကီး ဒီဘုရားကိုသာမန္လူေတြမဖူးႏိုင္ဘူးကဲြ႔…ဘုရားရဲ႕ဘဲြ႔ေတာ္က နတ္ဝွက္ဘုရားတဲ့ လူေလးနဲ႔ပဌာန္းဆက္႐ွိလို႔ ဖူးေျမာ္ရတာ ….”
“သပၸါယ္လိုက္တာအဘရယ္…ဒီဘုရားကိုဘယ္သူေတြကိုးကြယ္သလဲ အနီးနားလူေတြလည္းမ႐ွိဘူး….ဒါေပမဲ့ ဘုရားမွာပူေဇာထားတဲ့ ဆြမ္း၊ပန္း၊ေရခ်မ္းေတြ ေဝဆာေနတာဘဲ…”
“နတ္ဝွက္ဘုရားဆိုေတာ့…နတ္ေတြဘဲလာပူေဇာ္တာေပါ့ငါ့တပည့္ရ….”
ေမာင္ေရခဲကား ေရႊေရာင္တဝင္းဝင္းနဲ႔နတ္ဝွက္ေစတီအား အႀကိမ္ႀကိမ္ဦးခ်မိေနသည္။အဘဘိုးသူေတာ္ကား သင့္ရာေနရာတြင္ အက်မနထိုင္ကာ ပုတီးထိုင္စိပ္ေနသည္။ေမာင္ေရခဲကား ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကိုေလ့လာအကဲခတ္ၿပီး စတင္တရားထိုင္ေနသည္။
ညအေမွာင္ထုကတစတစႀကီးစိုးလာၿပီး
ငွက္ကေလးမ်ား၏ေအာ္သံပင္မၾကားရ
ေတာ့ေခ်။ညပိုးေကာင္တို႔၏ ေအာ္သံမ်ားနဲ႔
ေလတိုက္တိုင္းအသံျမည္ေသာ ဘုရားဆ
ည္းလည္းသံတို႔မွအပ ပတ္ဝန္းက်င္၌
တိတ္ဆိတ္ေအးခ်မ္းေန၏။တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္
သက္ေသာအရပ္ျဖစ္သျဖင့္ တရားသမား
တို႔အထူးေမြ႔ေလ်ာ္၏။
“ေတာက္……ငါ့နယ္ေျမမွာ ပိုင္စိုးပိုင္နင္း
ဘုရားတရားလာအားထုတ္ေနပါလား
အသက္၃ေခ်ာင္း အပိုပါလို႔ထင္တယ္”
တိတ္ဆိတ္ေသာညတြင္ ထိုအသံသည္
အေမွာင္ကိုခြင္းလ်က္က်ယ္ေလာင္စြာ
ေပၚထြက္လာ၏။ထိုအသံၾကားသျဖင့္
ေမာင္ေရခဲလည္းတရားျဖဳတ္လိုက္ၿပီး
“တယ္…ရာရာစစ…ဘယ္သူလဲကြ ငါ့
ဆရာတရားမွတ္ေနတာကို လာေႏွာင့္ယွက္
ရဲတာ…”
ထိုသို႔ေျပာလိုက္သည္နဲ႔ပင္ယံထက္မွ လင္း
တႀကီးတစ္ေကာင္နဲ႔ က်ီးကန္းသံုးေကာင္တို႔
ေျမေပၚသို႔သက္ဆင္းလာ၏။ေျမျပင္ေပၚေရာ
က္ေသာ္ အားလံုးလူသားမိန္းမ ျဖစ္သြားၾက
၏။
“ဟား…ဟား…ဟား….ဒီမွာသူငယ္ ဒီေန
ရာမွာဘယ္သူမွ ဘုရားတရားလုပ္ခြင့္မ႐ွိ
ဘူး အသက္အပိုမပါရင္အျမန္ဆံုး မင္းရဲ႕
ဆရာကိုေခၚၿပီး ထြက္သြားလိုက္စမ္း…”
“ကြၽႏ္ုပ္တို႔ဒီေနရာကိုလာတာ ျပန္ထြက္
သြားဖို႔မဟုတ္ဘူးအဖြားႀကီး….ခင္ဗ်ားတို႔
လိုပညာသည္ေတြရဲ႕မာန္စြယ္ကို ခ်ိဴးဖို႔လာ
တာ….”
“ခစ္…ခစ္…ခစ္….”
ေမာင္ေရခဲ ေျပာေသာစကားသံကိုၾကားၿပီး
မိန္းမ ႀကီးနဲ႔အတူပါလာေသာ မိန္းမငယ္
သံုးေယာက္က ေမာင္ေရခဲကို ပမာမခန္႔
ပံုစံျဖင့္တခစ္ခစ္ရယ္ေလ၏။
“ဟဲ့..ဟဲ့….ေလကအလာသားပါလား
သူငယ္ရဲ႕ ဧကနၱငါ့ရဲ႕အစြမ္းအစေတြ
မသိေသးလို႔ထင္တယ္…ကဲ မယ္မိုး၊မ
ယ္ဆိုး၊မယ္နန္း…ည ည္းတို႔ေတြဒီေကာင္
ကိုပညာျပလိုက္စမ္း….”
ထိုသို႔အမိန္႔ရသည္နဲ႔ မိန္းမ ႀကီး၏ေဘး႐ွိ
မိန္းမ ငယ္သံုးေယာက္သည္ ထဘီကိုဆဲြ
ျခံဳလိုက္ေသာ္ က်ီးကန္းသံုးေကာင္ျပန္ျဖစ္
သြား၏။
“အာ့….အာ့….အာ့….”
“အာ့…အာ့….အာ့…”
ေလေပၚတြက္ပ်ံဝဲၿပီး က်ီးအာသံျပဳ၏။
“အဲဒီလူသားႏွစ္ေယာက္ကို သတ္လိုက္စမ္း”
မိန္းမႀကီးကအမိန္႔ေပးလိုက္ေသာ္ က်ီးက
န္းသံုးေကာင္သည္ ေမာင္ေရခဲတို႔ထံသို႔
သုတ္ခ်ီဆင္းလာ၏။
ေမာင္ေရခဲ လည္း က်ီးကန္းမေတြ ဆရာ
သခင္ကိုအေႏွာင့္ယွက္ ျပဳမည္ စိုးေသာ
ေၾကာင့္ ဂုဏ္ေတာ္ကိုပြားမ်ားကာ သံကြန္
ခ်ာအင္းကိုေလထဲတြင္ အျမန္ဆဲြလိုက္၏။
ၿပီးေသာ္ အ႐ွိန္နဲ႔ဆင္းသက္လာေသာ
က်ီးကန္းမသံုးေကာင္ဆီသို႔ ပစ္လိုက္၏။
“ဝုန္း…ေဖာင္း….ေဖာင္း…ေဖာင္း….”
အငိုက္မိသြားေသာ က်ီးကန္းမသံုးေကာင္
ကားသံကြန္ခ်ာအင္းနဲ႔ေတြ႔ၿပီး ေျမေပၚသို႔
မ႐ႈမလွ ျပဳတ္က်ကုန္၏။
“အား….ေအမ့…”
“ဆရာ…ကယ္ပါဦး….”
“အား…..”
ေျမေပၚတြင္လူးလွိမ့္ကာ ပါးစပ္မွလည္း
ေသြးစတဲ့ပြက္ခနဲထြက္လာ၏။ထိုအျဖစ္ကို
ျမင္ေသာ အဖြားႀကီးကား ေဒါသေထာင္း
ေထာင္းထလ်က္ ထဘီအမဲႀကီးကို ဆဲြျခံဳလို
က္၏။စုန္းမ်ိဳးတို႔ကား နတ္ကေဝေျမာက္စုန္း
၊အိမ့္တလိမ့္စုန္း၊ေမာက္လံုးစုန္း၊ေမာက္ျပား
စုန္း၊ေျခစုန္း၊ေခါင္းစုန္း၊ကိုယ္စုန္း ဟူ၍ ႐ွိရာ
ယခုအဖြားႀကီးကား အိမ့္တလိမ့္စုန္းအမ်ိဳး
အစားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေျမာက္ဘက္မယ္
ေတာ္၊ဥ႐ုနတ္၊ေဇာ္ဂနီနတ္တို႔ကို ေစခိုင္း
ႏိုင္သည့္ အစြမ္းထက္လွေသာစုန္းမ်ိဳး
ျဖစ္၏။
“ဖလပ္…ဖလပ္…ဖလပ္….”
လင္းတႀကီးသည္ သစ္ပင္ထက္သို႔တက္ၿပီး
ေမာင္ေရခဲ အားတိုက္ခိုက္၏။ပါးစပ္မွ
အနီေရာင္စက္ကို ေမာင္ေရခဲထံ မႈတ္ထုတ္
၏။ေမာင္ေရခဲလည္း အကာအကြယ္ အင္းျဖင့္
ကာထားေသာေၾကာင့္ တစ္စံုတစ္ရာ ထိခို
က္ျခင္းမ႐ွိ။
“ဝုန္း….”
“ေဖာင္း…ေဖာင္း….ေဖာင္း….”
လင္းတႀကီး၏စက္နဲ႔ ေမာင္ေရခဲ၏ အကာ
အကြယ္အင္းတို႔ေတြ႔ထိႁပီး တေဖာင္းေဖာင္း
ေပါက္ကဲြကုန္၏။ေဘး႐ွိသစ္ပင္ငယ္ တို႔က
အတုန္းအ႐ုန္းလဲကကုန္သည္။
သူ႔စက္ကိုေမာင္ေရခဲက ခံႏိုင္ေသာေၾကာင့္
သူ၏အစြမ္းအထက္ဆံုး အစိမ္းရင့္ေရာင္
စက္နဲ႔ေမာင္ေရခဲထံမႈတ္ထုတ္လိုက္၏။
ေမာင္ေရခဲ လည္းတန္ျပန္အင္းကို အျမန္
ဆဲြလိုက္၏။အင္းအသက္ဝင္သြားေသာ္
လင္းတႀကီးထံသို႔ ပစ္လိုက္၏။
“ဝုန္း….ေဖာင္း…ေဖာင္း…ေဖာင္း….”
လင္းတႀကီး၏အားျပင္းေသာစက္နဲ႔
တန္ျပန္အင္းတို႔ေတြ႔ေသာအခါ အသံက်ယ္
ႀကီးျဖင့္ တအုန္းအုန္းျမည္ေလ၏။ေမာင္ေရ
ခဲမွာအေနာက္သို႔လွန္က်သြားသကဲ့သို႔
အပင္ေပၚ႐ွိလင္းတႀကီးမွာလည္း ေျမေပၚ
သို႔ျပဳတ္က်လာ၏။ေျမျပင္ေပၚသို႔ေရာက္ေသ
ာ္လူသားမိန္းမႀကီးျပန္ျဖစ္သြားႁပီး တန္ျပန္
အင္း၏အစြမ္းေၾကာင့္ ေသြးပြက္ပြက္အန္
ကာေသဆံုးသြားေတာ့သည္။လင္းတႀကီး၏
တပည့္ျဖစ္ေသာ က်ီးကန္းမသံုးေယာက္
လည္းမိမိတို႔၏ ဆရာသခင္ေသဆံုးသြား
သျဖင့္ မိမိကိုမိမိျပန္၍အဆံုးစီရင္သြားၾက၏။
ထိုသူတို႔ပတ္ပတ္လည္တြင္ ငရဲမီးေတာက္
ထြက္ေပၚလာၿပီးမီးေလာင္ျပာက်သြားေတာ့
သည္။ေမာင္ေရခဲလည္း စက္အ႐ွိန္ေၾကာင့္
အထိနာသြားၿပီး သတိလစ္သြားေတာ့သည္။
“ငါ့တပည့္ႀကီး….ထေတာ့…ထထ….ခရီး
ဆက္ခ်ိန္ေရာက္ၿပီ…”
ဟူေသာအဘဆရာ၏ အသံုၾကားမွထၾက
ည့္ေသာ္ မိုးလင္းေနၿပီျဖစ္၏။
“အဘ…ကြၽန္ေတာ္ဘာျဖစ္သြားတာလ
ည္း……ဟိုလင္းတႀကီးနဲ႔က်ီးကန္းမေတြ
ေရာ”
“ဟားဟားဟား… ငါ့တပည့္ုႀကီးရယ္ ..
သူတို႔ေတြကသူတို႔နဲ႔ဆိုင္တဲ့ေနရာကို
သြားရၿပီကြ.. ငါ့တပည့္ႀကီးက လင္းတမ
ႀကီးရဲ႕စက္အ႐ွိန္ေၾကာင့္ သတိလစ္သြားတာ…”
“အဘ…သူကဘာလို႔အရမ္းစြမ္းေနရတာ
လဲ…”
“စြမ္းဆိုသူက အစြမ္းထက္တဲ့ပညာသ
ည္အမ်ိဴးအစားထဲမွာပါတဲ့သူကိုးကြ
သူ႔သက္တမ္းဘယ္ေလာက္႐ွိၿပီထက္လဲ”
“(၇၀)ေလာက္႐ွိၿပီထင္တယ္ဆရာ”
“မွားတယ္ ငါ့တပည့္ရ…သူ႔သက္တမ္း
ႏွစ္ရာေက်ာ္သြားၿပီကြ…လိုရာဖန္ဆင္းႏိုင္
တဲ့အဆင့္ေတာင္ေရာက္ေနၿပီ…ငါ့တပည့္
ႀကီးသူ႔ကိုႏိုင္တာ ေတာ္ရံုနဲ႔မရဘူးကြ
အျခားအင္းနဲ႔ကာရင္ သူ႔ကိုႏိုင္မွာမဟုတ္
ဘူး…ဒါေပသိ ကာ့တပည့္ႀကီးက ျဖတ္ထိုး
ဥာဏ္ေကာင္းေတာ့ တန္ျပန္အင္းနဲ႔ပစ္လို
က္လို႔သူ႔စက္ သူျပန္ထိၿပီး ဆံုးသြားတာကြ…..”
“ဟုတ္ဆရာ…”
ေမာင္ေရခဲ ကားဆရာေျပာသမ်ွနားေထာင္
ၿပီးကိုယ္လပ္သန္႔စင္ရန္ ေခ်ာင္းငယ္အနား
သို႔သြားေလ၏။ရင္ဘတ္တြင္ကား ေအာင့္
သက္သက္နာက်င္ေနေသးသည္။
“ခရီးဆက္ၾကမယ္ ငါ့တပည့္ႀကီးေရ…”
ဆရာ့ေခၚသံေၾကာင့္ ေခ်ာင္းငယ္မွတက္
လာၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ခရီးဆက္ၾကေတာ့
သည္။
(တစ္စံုတစ္ရာ အမွား႐ွိခဲ့ပါက စာေရးသူ၏
ေလ့လာမႈအားနည္းခ်က္ေၾကာင့္သာျဖစ္
သည္။စာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ား ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး က်န္းမာၾကပါေစ)
#ၿပီး
No comments
Post a Comment