”ဝက်သတ်သမားကိုတက်ခါး” (စ-ဆုံး)
Unicode Version
”ဝက်သတ်သမားကိုတက်ခါး” (စ-ဆုံး)
———————————————-
ရပ်ထဲရွာထဲတွင်ကိုတက်ခါးဆိုလျှင်
မသိသူမရှိသလောက်ပင်။
ကိုတက်ခါးပုံစံကအရပ်ရှည်ရှည်ခါးကိုင်းကိုင်း
မျက်နှာကြီးကအမြဲနီရဲနေတတ်သည်။
ကိုတက်ခါးကအသက်မွေးဝမ်းကြောင်း
အဖြစ်ဝက်သတ်ခြင်းကိုလုပ်ကိုင်နေသူ
ဖြစ်လေသည်။
ဘယ်ရွာကဝက်ပေါ်ချင်လို့ ဘယ်အလှူက
ဝက်ပေါ်ချင်လို့ဘယ်နှကောင်ပေါ်ပေးပါ
ဆိုလျှင်ကိုတက်ခါးကိုပဲလာခေါ်တတ်ကြ
လေသည်။
ကိုတက်ခါးကလည်းမငြင်းဆန်ပဲ
အမြဲလိုက်သတ်ပေးတတ်လေသည်။
အဲ့သလိုဝက်ပေါ်ပေးသည့်အခါတိုင်း
ဝက်ပေါ်ပေးခပိုက်ဆံနှင့်အတူ
ဝက်သားများလည်းရလာသေးသည်။
ဤအလုပ်မှလွဲ၍ကိုတက်ခါးတခြား
အလုပ်မလုပ်တတ်။
ဒီအလုပ်ကိုသာအားသွန်ခွန်စိုက်လုပ်လေသည်။
ကြာလာတော့အကုသိုလ်တွေများလာပြီး
လူရုပ်ပင်မပေါ်ချင်တော့ပေ။
ထို့ကြောင့်ကိုတက်ခါးအားမြင်လျှင်
ကလေးများကကြောက်လန့်ပြီးအော်ငို
တတ်ကြသေးသည်။
ကိုတက်ခါးကလူပျိုကြီးမိမရှိဖမရှိ
တစ်ကိုယ်တည်းသမားဖြစ်လေသည်။
ထို့ကြောင့်သူ့အားဆုံးမပဲ့ပြင်မည့်သူ
မရှိခဲ့ပေ။
ရှိခဲ့လျှင်လည်းဆိုဆုံးမ၍ရနိုင်မည့်အထဲ
မှာကိုတက်ခါးပါမည်မဟုတ်ပေ။
ယနေ့လည်းသဖန်းရွာမှဝက်ပေါ်ပေးရန်
မနက်အစောကြီးလာခေါ်သဖြင့်ကိုတက်ခါး
သဖန်းရွာသို့ရောက်ရှိနေလေသည်။
================
“တက်ခါးရေ သန်ဘက်ခါအလှူအတွက်
မင်းပေါ်ရမယ့်ဝက်အကောင်ရေက
များတယ်ကွမင်းတစ်ယောက်တည်းဖြစ်ပ့ါမလား”
“ဖြစ်ပါတယ်ကိုစိန်သောင်းရာ
ဘယ်နှကောင်လာမလဲအကောင်တစ်ရာလား
နှစ်ရာလားကြိုက်သလောက်လာ
ကျုပ်သတ်ပေးနိုင်တယ်။
ကျုပ်အကြောင်းခင်ဗျားသိပါတယ်ဗျာ”
“သိလို့ပဲမင်းကိုလာခေါ်ခဲ့တာပေါ့ကွ
ရော့အရက်လေးလည်းချစမ်းပါဦး”
“ပေးဗျာ”
“ဂလု ဂလု ”
“အား…လည်ချောင်းထဲကိုပူဆင်း
သွားတာပဲ”
“မင်းအတွက်အားဆေးဝင်သွားပြီဆိုတော့
အလုပ်လေးနဲ့သက်သေပြလိုက်ဦး”
“ဘယ်မှာလဲဝက်တွေ”
“ဝက်တွေကခြံထဲမှာပေါ့ကွ
အဲ့ဒီဝက်အကုန်ပေါ်ပေးရမှာကွ
အလှူကအတော်ကြီးတယ်
ဒါကြောင့်ဝက်သားအချိန်ရေ
များများရမှဖြစ်မယ်တက်ခါးရေ”
(မှတ်ချက်.အလှူလုပ်တဲ့အခါသူတစ်ပါး
အသက်ကိုသေချာခိုင်းစေသတ်ပြီးမှ
လုပ်တဲ့အလှူမျိုးသဘောမကျပါ)
ဆက်ရန်
“စိတ်ချ ကျုပ်ပုဆိန်နဲ့ဓါးက
ခေါင်းမရွေးဘူးဗျ။
တစ်ချက်တည်းထိတုံးကနဲဖြစ်သွားစေရမယ်”
“ရွှမ်”
“တောင်”
“ကဲသွားပြီဗျို့”
ကိုတက်ခါးလည်းပုဆိန်နှင့်ဓါးအား
ကိုင်ကာဝက်ခြံထဲသို့ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ
သည်။
“ဂွီး ဂွီး ဂွီး”
“အူး အူး”
ဝက်ခြံထဲကိုတက်ခါးဝင်လာသည်ကို
မြင်လိုက်သည်နှင့်ဝက်များကဂဏှာမငြိမ်
ဖြစ်ကာအော်ဟစ်နေကြလေသည်။
သေရတော့မည့်အရေးကိုသိနေကြသဖြင့်
ဝက်များကအော်ဟစ်နေကြလေသည်။
ကိုတက်ခါးလည်းသူစိတ်ကြိုက်
သတ်နိုင်မည့်ဝက်တစ်ကောင်အား
လိုက်လံရှာဖွေလိုက်ပြီးပထမဆုံးသတ်မည့်
အကောင်အားစိတ်တိုင်းကျရွေးပြီး
သည်နှင့်လက်ထဲမှပုဆိန်ကြီးနှင့်အားကုန်
ပေါက်ချလိုက်လေတော့သည်။
“ဂွီး ဂွီး”
ငယ်ထိပ်အားပုဆိန်ဖြင့်အပေါက်ခံလိုက်ရ
သဖြင့်ဝက်ကြီး၏အော်ညဉ်းသံက
ကြောက်မက်ဖွယ်လွင့်ပျံလာလေသည်။
ဝက်ခေါင်းကြီးမှာဟက်တက်ကွဲလျက်
သွေးအလိမ်းလိမ်းထွက်ကာမြေပြင်ပေါ်တွင်
ဆန့်ငင်ဆန့်ငင်ဖြင့်သေဆုံးသွားတော့သည်။
ဝက်ခြံထဲမှဝက်များအားတစ်ကောင်ပြီး
တစ်ကောင်ဇိမ်ပြေနပြေသတ်နေသည့်
ကိုတက်ခါး၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးလည်း
ဝက်သွေးများဖြင့်နီရဲနေတော့သည်။
နာကျင်မှုကြောင့်အော်ဟစ်လိုက်သည့်
ဝက်များရဲ့အော်ဟစ်သံကပတ်ဝန်းကျင်သို့
စိတ်မကောင်းဖွယ်ရာပျံ့လွင့်နေပေတော့သည်။
“ကဲ ကိုစိန်သောင်း ဝက်တွေလည်း
သတ်ပြီးပြီ သေချာလည်းတုံးတစ်ပေးထားတယ်
လုပ်အားခလေးတော့လုပ်လိုက်ဦးဗျ”
“ပေးမှာပါတက်ခါးရာ ငါထွက်မပြေးပါဘူးကွ
အလှူရှင်ဆီကနေပိုက်ဆံတောင်းထားပြီးသား
ပါကြာ။
“ကျုပ်ပြန်ရင်ဝက်သားတစ်တွဲယူသွားဦးမယ်
ကိုစိန်သောင်း”
“ယူဗျာယူဗျာကြိုက်သလောက်သာယူသွား”
“အဟဲ ဒီလိုမွေပါ့”
“ရော့မင်းလုပ်အားခ”
“ကျေးဇူးပဲ ကိုစိန်သောင်း နောက်လည်း
လိုရင်လာခေါ်ပေါ့ဗျာ”
“အေးပါ”
ကိုတက်ခါးလည်းလုပ်အားခငွေနှင့်အတူ
ဝက်သားတစ်တွဲအားစိတ်ကြိုက်ရွေးယူပြီး
နေအိမ်သို့ပြန်လာခဲ့တော့သည်။
=================
ကိုတက်ခါးလည်းအိမ်အပြန်လမ်းမှ
ဝယ်လာခဲ့သောအရက်ပုလင်းအား
ထမင်းစားပွဲဝိုင်းပေါ်သို့တင်ထားလိုက်ပြီး
မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ထွက်လာခဲ့လေသည်။
မီးဖို၌မီးမွှေးလိုက်ပြီးပါလာသည့်
ဝက်သားအားတစ်ဝက်ကိုအရက်ဖြင့်မြည်းရန်
ကြော်လိုက်သည်။
ကျန်သည့်တစ်ဝက်ကိုတော့ချက်ရန်လုပ်ထားလေသည်။
အားလုံးပြီးတော့ဝက်သားကြော်ပန်းကန်အား
စားပွဲဝိုင်းပေါ်သို့တင်ကာအရက်ဖြင့်မြည်း
လေသည်။
“ဝူး ဝေါ ဝေါ ဝုန်း”
“ဟ…လေတွေတိုက်လာပါလား
လှန်းထားတဲ့အဝတ်တွေသွားရုတ်အုံးမှ”
ကိုတက်ခါးအရက်သောက်နေစဉ်
လေပြင်းများတိုက်လာသဖြင့်အိမ်ထဲမှ
ထွက်လာပြီးလှန်းထားသည့်အဝတ်များအား
ရုတ်လိုက်သည်။
“ဝေါ ဝေါ ”
“ဂျိန်း ဂလိမ်း”
“ဂျွတ် ဂျွတ်”
“ဖြောင်း”
“ဟာ…”
လေပြင်းများဆောင့်တိုက်မှုကြောင့်
သစ်ကိုင်းကြီးတစ်ကိုင်းကြီးကျိုးကျလာပြီး
ကိုတက်ခါး၏ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့
အရှိန်ဖြင့်ထိုးကျသွားလေသည်။
“အား…”
“အား သေပါပြီဗျ ”
ကိုတက်ခါးလည်းနာကျင်လွန်းသဖြင့်
လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ခေါင်းအားဖိထားမိလေသည်။
“အားကျွတ်ကျွတ် ”
“ဟာသွေးတွေထွက်နေပါလား
အ အား ကျွတ် ကျွတ်”
ကိုတက်ခါး၏လက်နှစ်ဖက်လုံး
သွေးများဖြင့်နီရဲနေလေသည်။
ဦးခေါင်းပေါ်မှစီးကျလာသည့်သွေးများအား
ကြည့်ကာကိုတက်ခါးထိတ်လန့်နေလေသည်။
“ကယ်ကြပါဦး ကယ်ကြပါဦး
ကျုပ်ခေါင်းပေါက်သွားလို့ကူညီကြပါဦး”
လေပြင်းများကြားထဲမှအိမ်နီးချင်းများ
ကြားစေရန်အသံကုန်အော်ကာအကူအညီ
တောင်းလိုက်လေသည်။
အိမ်နီးချင်းကလည်းတော်တော်နှင့်
ရောက်မလာကြပေ။
ထို့ကြောင့်ကိုတက်ခါးလည်းဆက်မအော်တော့ပဲ
အားတင်းပြီးအိမ်ထဲပြန်ဝင်လာခဲ့လေသည်။
“အားကျွတ်ကျွတ်ကျွတ်”
“နာလိုက်တာ”
ကိုတက်ခါးလည်းအဝတ်တစ်ထည်အား
ယူလိုက်ပြီးခေါင်းအားဖိထားလိုက်လေသည်။
သွေးတိတ်ရန်အတွက်သွေးတိတ်ဆေး
အမှုန့်အနည်းငယ်ကိုယူကာခေါင်းတွင်
သိပ်လိုက်လေသည်။
“အား…”
“အား စပ်လိုက်တာကွာ”
ကိုတက်ခါးအိမ်ထဲတွင်တစ်ယောက်တည်း
အော်ဟစ်နေပေမယ့်မည်သူမှရောက်လာပြီး
ကူညီပေးကြခြင်းမရှိပေ။
ကိုတက်ခါးလည်းဦးခေါင်းကွဲသော
ဒဏ်ရာအားအင်္ကျီဖြင့်စည်းပြီးပေပေတေတေ
နေကာအိပ်လိုက်လေသည်။
================
“ဟာ တက်ခါးခေါင်းမှာလည်းအင်္ကျီစကြီး
ပေါင်းလို့ ဘာဖြစ်ထားတာလဲ”
အိမ်နီးချင်းဖြစ်သူကိုထိန်ဝင်းက
မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
“မနေ့ကလေပြင်းတွေတိုက်တော့
အပြင်မှာလှန်းထားတဲ့အဝတ်တွေသွား
ရုတ်တုန်းသစ်ကိုင်းကျိုးကျပြီး
ခေါင်းကိုထိသွားတာခင်ဗျားတို့ကို
လှမ်းပြီးအကူအညီတောင်းသားပဲ
ခင်ဗျားတို့မှမလာကြတာ”
“ဟေဟုတ္လား ငါတို့မျကားလို့ပါကြာ
ကြားရင်လာမှာပေါ့ကွ။
ငါတို့ကအဲ့သလောက်လည်းလူမှုရေး
မခေါင်းပါးပါဘူးတက်ခါးရာ
အခုဆေးသွားပြမလို့လား”
“မဟုတ်ဘူး ကိုအောင်မောင်းတို့အိမ်မှာ
ဝက်သွားပေါ်ပေးမလို့”
“ဟာ တက်ခါးရာ မင်းမလည်း
ဒီလောက်ဒဏ်ရာကြီးနဲ့ကိုမင်းကဝက်သတ်
သွားအုံးမလို့လားကွ။
မင်းဒီအကုသိုလ်အလုပ်ကိုနားလိုက်ပါ
တော့လားတက်ခါးရာ”
“ဟာဘယ်ဖြစ်မလဲဗျ။
ဒါကျုပ်ကျွမ်းကျင်တဲ့လုပ်ငန်းလေ
ဒါမှမလုပ်ရင်ကျုပ်ထမင်းငတ်သွားမှာပေါ့
ခင်ဗျားကကျုပ်အလုပ်မရှိရင်
တင်ကျွေးထားမှာမလို့လား”
“ငါကစေတနာနဲ့ ပြောတာပါကွာ
မင်းမကြိုက်ရင်ငါမပြောတော့ပါဘူး”
“ကဲ ကျုပ်သွားမယ်”
“အင်း တက်ခါး တက်ခါး မင်းတစ်နေ့
မင်းပြုတဲ့အကုသိုလ်တွေကမင်းကို
ဒဏ်ခက်ကြလိမ့်ဦးမယ် ဟူး”
ကိုထိန်ဝင်းလည်းကိုတက်ခါးအား
ကြည့်ကာသက်ပြင်းတစ်ချက်အားချလိုက်
မိတော့သည်။
“ကိုအောင်မောင်းရေ ”
“ဟာတက်ခါးခေါင်းမှာလည်း
ဖိုးချစ်ခေါင်းပေါင်းကြီးနဲ့ပါလားကွ
ဘာဖြစ်လာတာလဲ”
“ဘာဖြစ်ရမလဲဗျာ။မနေ့ကလေပြင်းတိုက်တုန်း
အဝတ်သွားရုတ်တာသစ်ကိုင်းကကျိုးပြီး
ကျုပ်ခေါင်းပေါ်လာကျတာလေ”
“ဖြစ်ရမယ်ဖြစ်ရမယ်”
“ဒါနဲ့ဝက်ကဘယ်အကောင်ပေါ်ပေးရမှာလဲ”
“ဟိုမယ် အမည်းစက်ပါတဲ့အကောင်ပဲကွာ
ဒီကောင်ကဘာမှသုံးစားမရတော့ဘူး
ရောဂါဖြစ်နေတာကွ။
ရောဂါနဲ့မသေခင်မင်းကိုပေါ်ခိုင်းလိုက်တာ
အသားလည်းရောင်းရမင်းလည်းပိုက်ဆံရ
ပေါ့ကွာ”
“ရွာထဲကရောဂါဖြစ်နေတဲ့ဝက်သားကို
ဝယ်ပါ့မလားကိုအောင်မောင်းရ”
“သြော် အလိုက်ပါဘိတက်ခါးရယ်
ဘယ်သူကငါ့ဝက်ရောဂါဖြစ်နေတယ်လို့
သိမှာလဲတက်ခါးရယ်လိမ်ရောင်းရမှာပေါ့ကွ”
“အင်းပါ ကျုပ်အလုပ်ကတော့
သတ်ပေးဖို့ပါပဲဗျာ”
“ကဲ အချိန်ရှိတုန်းလုပ်လိုက်ဦးပေါ့ကွာ”
ကိုတက်ခါးလည်းခါးကြားမှဓားမအား
ထုတ်လိုက်ပြီးချည်ထားတဲ့ဝက်ဆီသို့
လှမ်းလာခဲ့လေသည်။
“စွတ်”
“ဒုတ်”
“အွန်း ဂွီး ဂွီး”
ဓားမဖြင့်ခေါင်းတည့်တည့်အား
ခုတ်လိုက်သဖြင့်ဝက်လေးမှာမချိမဆန့်
ဝေဒနာကိုခံစားပြီးသေဆုံးသွားတော့သည်။
သေသွားသောဝက်အားအပိုင်းပိုင်း
ခုတ်ထစ်ပြီးခြေလက်များပါမကျန်
ခုတ်ထစ်ထားလိုက်လေသည်။
“ကိုအောင်မောင်း တစ်ခါတည်းတုံးတစ်
ထားခဲ့ပြီဗျို့ ”
“အေးအေး တက်ခါးတို့ကတော့
ဝက်ပေါ်တဲ့နေရာမှာကျွမ်းကျင်သလို
အသားတုံးတဲ့နေရာမှာလည်းပြိုင်စံရှားပဲဟေ့”
“သိပ်လည်းမြှောက်မနေပါနဲ့
ပေးဝက်ပေါ်ခပိုက်ဆံ”
“ရော့ပါဗျာ ရော့ပါ
မင်းစားဖို့ဝက်သားလိုချင်ယူသွားဦးလေ”
“ကျုပ်အတွက်မပူနဲ့ သေချာလုပ်ထားပြီးသားပါ
သွားဦးမယ်ဗျို့ ။
ဟိုအကောင်ကိုလည်းပေါ်ချင်ပေါ်လို့
ရသေးတယ်နော့”
“ဟာမလုပ္ပါနဲ့ကြာ
ဒီအကောင်လေးကငယ်ပါသေးတယ်ဟ”
“ဟဲဟဲ စတာပါဗျာ သွားပြီဗျို့ ”
ကိုတက်ခါးလည်းဝက်သားတွဲအား
ဆွဲကာကိုအောင်မောင်းအိမ်မှထွက်သွားလေသည်။
တစ်နေ့တစ်နေ့ ဝက်လိုက်သတ်ပေးရင်းနဲ့
အချိန်တွေကုန်လာခဲ့လေသည်။
အကုသိုလ်အထုပ်အပိုးများကလည်း
ကိုတက်ခါးအတွက်မရေမတွက်နိုင်
အောင်များပြားလာခဲ့လေသည်။
သူပြုဖူးသည့်အကုသိုလ်ဝဋ်ကံကြမ္မာက
အတုံ့အလှည့်အဖြစ်ကိုတက်ခါးထံသို့
ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။
“အား ကိုက်လို့ပါဗျ ကျုပ်ခေါင်းကြီးကို
ဖြတ်ပေးကြပါ။ သေပါတော့မယ်”
“အမယ်လေးဗျ ကိုက်လိုက်တာဗျာ”
ကိုတက်ခါးတစ်ယောက်လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်
ခေါင်းကိုထုကာအိမ်ထဲတွင်လူးလွန့်နေ
လေသည်။
သစ်ကိုင်းဖြင့်ထိခိုက်ထားသောဒဏ်က
ကိုတက်ခါး၏ဦးခေါင်းအားသေမတတ်
နာကျင်နေရလေသည်။
အိမ်နီးချင်းများကလည်းကိုတက်ခါး၏
အော်ဟစ်ညဉ်းတွားသံကြောင့်စိတ်မချမ်း
မသာဖြစ်နေကြရလေသည်။
တချို့ သူများကကိုတက်ခါးအား
ပြစ်တင်ပြောဆိုကြပြန်သေးသည်။
“ဝဋ်ဆိုတာနောင်ဘဝမကူးဘူးဆိုတာ
တက်ခါးလိုလူမျိုးကိုပြောတာအေ့
အခုကြည့်ပါလားသူသတ်ဖူးတဲ့ဝက်တွေလိုပဲ
အိမ်ထဲမှာလူးလိမ့်ပြီးအော်ဟစ်နေတာ
မသေမချင်းခံပေဦးပေါ့အေ”
“အေးဟဲ့သူများအသတ်ကိုရက်ရက်စက်စက်
သတ်ခဲ့သလိုအခုသူလည်းဝေဒနာဆိုးနဲ့
သေရတော့မှာလေ။
ဝဋ်တွေများကြောက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ”
ရွာထဲမှလူများကထိုကဲ့သို့ ပြောဆိုကြလေသည်။
ကိုတက်ခါး၏ဝေဒနာက
တစ်နေ့တစ်နေ့သက်သာမလာပဲ
ပို၍ပို၍သာဆိုးရွားလာခဲ့လေသည်။
အချိန်ပြည့်ခေါင်းကြီးအားကိုင်ကာ
အော်ဟစ်ငိုယိုနေပေတော့သည်။
၁လခန့်ကြာတော့ ကိုတက်ခါး၏
နောက်ဆုံးနေ့သို့ရောက်လာခဲ့လေသည်။
ကိုတက်ခါးတစ်ယောက်
အိမ်ဝိုင်းထဲတွင်ဝက်တစ်ကောင်သဖွယ်
မြေမှာလူးလှိမ့်ကာအော်ဟစ်နေရှာသည်။
အိမ်နီးချင်းများကဝိုင်းထိန်းကြပေမယ့်
ကိုတက်ခါးကတော့နာကျင်မှုကြောင့်
ဟန်မဆောင်နိုင်အောင်ခံစားနေရလေသည်။
“အူး အူး ဂှီး”
“ဟင်…တက်ခါး တက်ခါး သတိထားပါဦးဟ”
“ဟေ့တက်ခါး ဘုရားကိုစိတ်ထဲကနေ
မှန်းကန်တော့လိုက်လေ”
“တက်ခါး ဘုရားတရားကိုအာရုံပြု”
“ဂွီး ဂွီး အူး”
“ဟာ…တက်ခါး တက်ခါး”
“တက်ခါးအသက်မရှိတော့ဘူး”
“အင်း ဖြစ်မှဖြစ်ရလေ တက်ခါးရယ်
မင်းဝဋ်ကြွေးတွေကမင်းကိုပြန်ပြီး
ဒဏ်ခက်လိုက်ပြီပေါ့ တက်ခါးရာ
နောင်ဘဝတွေမှာမင်းဒီလိုအဖြစ်မျိုး
ထပ်မကြုံပါစေနဲ့လို့ငါဆုတောင်းပါတယ်”
“တက်ခါးရဲ့ဘဝဇာတ်သိမ်းမလှတာ
သူပြုခဲ့ဖူးတဲ့အကုသိုလ်တွေကြောင့်ပဲ
ဝဋ်မှာအမြဲငရဲမှာအပတဲ့ တက်ခါးအဖြစ်ကို
နမူနာယူကြကွယ့်”
လူကြီးများကတရားသဘောဖြင့်
ဆင်ခြင်သုံးသပ်ကာဆုံးမကြလေသည်။
ဝက်တွေအပေါ်ကိုရက်ရက်စက်စက်
သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ကိုတက်ခါးတစ်ယောက်
မသေခင်မှာရက်ပေါင်းများစွာ
ကြီးစွာသောဝေဒနာကိုခံစားရပြီး
သူ့ရဲ့အကုသိုလ်အပြစ်တွေကပဲသူ့ကို
ဒဏ်ခက်သွားလေတော့သည်။
ပြီးပါပြီ…………
ကြိုးစားပါဦးမည်။ ။
ရွှင်လန်းကြပါစေ.
#အောင်ဓူဝံ
Zawgyi Version
”ဝက္သတ္သမားကိုတက္ခါး” (စ-ဆုံး)
———————————————-
ရပ္ထဲ႐ြာထဲတြင္ကိုတက္ခါးဆိုလွ်င္
မသိသူမရွိသေလာက္ပင္။
ကိုတက္ခါးပုံစံကအရပ္ရွည္ရွည္ခါးကိုင္းကိုင္း
မ်က္ႏွာႀကီးကအၿမဲနီရဲေနတတ္သည္။
ကိုတက္ခါးကအသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း
အျဖစ္ဝက္သတ္ျခင္းကိုလုပ္ကိုင္ေနသူ
ျဖစ္ေလသည္။
ဘယ္႐ြာကဝက္ေပၚခ်င္လို႔ ဘယ္အလႉက
ဝက္ေပၚခ်င္လို႔ဘယ္ႏွေကာင္ေပၚေပးပါ
ဆိုလွ်င္ကိုတက္ခါးကိုပဲလာေခၚတတ္ၾက
ေလသည္။
ကိုတက္ခါးကလည္းမျငင္းဆန္ပဲ
အၿမဲလိုက္သတ္ေပးတတ္ေလသည္။
အဲ့သလိုဝက္ေပၚေပးသည့္အခါတိုင္း
ဝက္ေပၚေပးခပိုက္ဆံႏွင့္အတူ
ဝက္သားမ်ားလည္းရလာေသးသည္။
ဤအလုပ္မွလြဲ၍ကိုတက္ခါးတျခား
အလုပ္မလုပ္တတ္။
ဒီအလုပ္ကိုသာအားသြန္ခြန္စိုက္လုပ္ေလသည္။
ၾကာလာေတာ့အကုသိုလ္ေတြမ်ားလာၿပီး
လူ႐ုပ္ပင္မေပၚခ်င္ေတာ့ေပ။
ထို႔ေၾကာင့္ကိုတက္ခါးအားျမင္လွ်င္
ကေလးမ်ားကေၾကာက္လန႔္ၿပီးေအာ္ငို
တတ္ၾကေသးသည္။
ကိုတက္ခါးကလူပ်ိဳႀကီးမိမရွိဖမရွိ
တစ္ကိုယ္တည္းသမားျဖစ္ေလသည္။
ထို႔ေၾကာင့္သူ႔အားဆုံးမပဲ့ျပင္မည့္သူ
မရွိခဲ့ေပ။
ရွိခဲ့လွ်င္လည္းဆိုဆုံးမ၍ရႏိုင္မည့္အထဲ
မွာကိုတက္ခါးပါမည္မဟုတ္ေပ။
ယေန႔လည္းသဖန္း႐ြာမွဝက္ေပၚေပးရန္
မနက္အေစာႀကီးလာေခၚသျဖင့္ကိုတက္ခါး
သဖန္း႐ြာသို႔ေရာက္ရွိေနေလသည္။
================
“တက္ခါးေရ သန္ဘက္ခါအလႉအတြက္
မင္းေပၚရမယ့္ဝက္အေကာင္ေရက
မ်ားတယ္ကြမင္းတစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ပ့ါမလား”
“ျဖစ္ပါတယ္ကိုစိန္ေသာင္းရာ
ဘယ္ႏွေကာင္လာမလဲအေကာင္တစ္ရာလား
ႏွစ္ရာလားႀကိဳက္သေလာက္လာ
က်ဳပ္သတ္ေပးႏိုင္တယ္။
က်ဳပ္အေၾကာင္းခင္ဗ်ားသိပါတယ္ဗ်ာ”
“သိလို႔ပဲမင္းကိုလာေခၚခဲ့တာေပါ့ကြ
ေရာ့အရက္ေလးလည္းခ်စမ္းပါဦး”
“ေပးဗ်ာ”
“ဂလု ဂလု ”
“အား…လည္ေခ်ာင္းထဲကိုပူဆင္း
သြားတာပဲ”
“မင္းအတြက္အားေဆးဝင္သြားၿပီဆိုေတာ့
အလုပ္ေလးနဲ႔သက္ေသျပလိုက္ဦး”
“ဘယ္မွာလဲဝက္ေတြ”
“ဝက္ေတြကၿခံထဲမွာေပါ့ကြ
အဲ့ဒီဝက္အကုန္ေပၚေပးရမွာကြ
အလႉကအေတာ္ႀကီးတယ္
ဒါေၾကာင့္ဝက္သားအခ်ိန္ေရ
မ်ားမ်ားရမွျဖစ္မယ္တက္ခါးေရ”
(မွတ္ခ်က္.အလႉလုပ္တဲ့အခါသူတစ္ပါး
အသက္ကိုေသခ်ာခိုင္းေစသတ္ၿပီးမွ
လုပ္တဲ့အလႉမ်ိဳးသေဘာမက်ပါ)
ဆက္ရန္
“စိတ္ခ် က်ဳပ္ပုဆိန္နဲ႔ဓါးက
ေခါင္းမေ႐ြးဘူးဗ်။
တစ္ခ်က္တည္းထိတုံးကနဲျဖစ္သြားေစရမယ္”
“႐ႊမ္”
“ေတာင္”
“ကဲသြားၿပီဗ်ိဳ႕”
ကိုတက္ခါးလည္းပုဆိန္ႏွင့္ဓါးအား
ကိုင္ကာဝက္ၿခံထဲသို႔ဝင္ေရာက္လာခဲ့ေလ
သည္။
“ဂြီး ဂြီး ဂြီး”
“အူး အူး”
ဝက္ၿခံထဲကိုတက္ခါးဝင္လာသည္ကို
ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ဝက္မ်ားကဂဏွာမၿငိမ္
ျဖစ္ကာေအာ္ဟစ္ေနၾကေလသည္။
ေသရေတာ့မည့္အေရးကိုသိေနၾကသျဖင့္
ဝက္မ်ားကေအာ္ဟစ္ေနၾကေလသည္။
ကိုတက္ခါးလည္းသူစိတ္ႀကိဳက္
သတ္ႏိုင္မည့္ဝက္တစ္ေကာင္အား
လိုက္လံရွာေဖြလိုက္ၿပီးပထမဆုံးသတ္မည့္
အေကာင္အားစိတ္တိုင္းက်ေ႐ြးၿပီး
သည္ႏွင့္လက္ထဲမွပုဆိန္ႀကီးႏွင့္အားကုန္
ေပါက္ခ်လိုက္ေလေတာ့သည္။
“ဂြီး ဂြီး”
ငယ္ထိပ္အားပုဆိန္ျဖင့္အေပါက္ခံလိုက္ရ
သျဖင့္ဝက္ႀကီး၏ေအာ္ညဥ္းသံက
ေၾကာက္မက္ဖြယ္လြင့္ပ်ံလာေလသည္။
ဝက္ေခါင္းႀကီးမွာဟက္တက္ကြဲလ်က္
ေသြးအလိမ္းလိမ္းထြက္ကာေျမျပင္ေပၚတြင္
ဆန႔္ငင္ဆန႔္ငင္ျဖင့္ေသဆုံးသြားေတာ့သည္။
ဝက္ၿခံထဲမွဝက္မ်ားအားတစ္ေကာင္ၿပီး
တစ္ေကာင္ဇိမ္ေျပနေျပသတ္ေနသည့္
ကိုတက္ခါး၏ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလုံးလည္း
ဝက္ေသြးမ်ားျဖင့္နီရဲေနေတာ့သည္။
နာက်င္မႈေၾကာင့္ေအာ္ဟစ္လိုက္သည့္
ဝက္မ်ားရဲ႕ေအာ္ဟစ္သံကပတ္ဝန္းက်င္သို႔
စိတ္မေကာင္းဖြယ္ရာပ်ံ႕လြင့္ေနေပေတာ့သည္။
“ကဲ ကိုစိန္ေသာင္း ဝက္ေတြလည္း
သတ္ၿပီးၿပီ ေသခ်ာလည္းတုံးတစ္ေပးထားတယ္
လုပ္အားခေလးေတာ့လုပ္လိုက္ဦးဗ်”
“ေပးမွာပါတက္ခါးရာ ငါထြက္မေျပးပါဘူးကြ
အလႉရွင္ဆီကေနပိုက္ဆံေတာင္းထားၿပီးသား
ပါၾကာ။
“က်ဳပ္ျပန္ရင္ဝက္သားတစ္တြဲယူသြားဦးမယ္
ကိုစိန္ေသာင္း”
“ယူဗ်ာယူဗ်ာႀကိဳက္သေလာက္သာယူသြား”
“အဟဲ ဒီလိုေမြပါ့”
“ေရာ့မင္းလုပ္အားခ”
“ေက်းဇူးပဲ ကိုစိန္ေသာင္း ေနာက္လည္း
လိုရင္လာေခၚေပါ့ဗ်ာ”
“ေအးပါ”
ကိုတက္ခါးလည္းလုပ္အားခေငြႏွင့္အတူ
ဝက္သားတစ္တြဲအားစိတ္ႀကိဳက္ေ႐ြးယူၿပီး
ေနအိမ္သို႔ျပန္လာခဲ့ေတာ့သည္။
=================
ကိုတက္ခါးလည္းအိမ္အျပန္လမ္းမွ
ဝယ္လာခဲ့ေသာအရက္ပုလင္းအား
ထမင္းစားပြဲဝိုင္းေပၚသို႔တင္ထားလိုက္ၿပီး
မီးဖိုေခ်ာင္ဘက္သို႔ထြက္လာခဲ့ေလသည္။
မီးဖို၌မီးေမႊးလိုက္ၿပီးပါလာသည့္
ဝက္သားအားတစ္ဝက္ကိုအရက္ျဖင့္ျမည္းရန္
ေၾကာ္လိုက္သည္။
က်န္သည့္တစ္ဝက္ကိုေတာ့ခ်က္ရန္လုပ္ထားေလသည္။
အားလုံးၿပီးေတာ့ဝက္သားေၾကာ္ပန္းကန္အား
စားပြဲဝိုင္းေပၚသို႔တင္ကာအရက္ျဖင့္ျမည္း
ေလသည္။
“ဝူး ေဝါ ေဝါ ဝုန္း”
“ဟ…ေလေတြတိုက္လာပါလား
လွန္းထားတဲ့အဝတ္ေတြသြား႐ုတ္အုံးမွ”
ကိုတက္ခါးအရက္ေသာက္ေနစဥ္
ေလျပင္းမ်ားတိုက္လာသျဖင့္အိမ္ထဲမွ
ထြက္လာၿပီးလွန္းထားသည့္အဝတ္မ်ားအား
႐ုတ္လိုက္သည္။
“ေဝါ ေဝါ ”
“ဂ်ိန္း ဂလိမ္း”
“ဂြၽတ္ ဂြၽတ္”
“ေျဖာင္း”
“ဟာ…”
ေလျပင္းမ်ားေဆာင့္တိုက္မႈေၾကာင့္
သစ္ကိုင္းႀကီးတစ္ကိုင္းႀကီးက်ိဳးက်လာၿပီး
ကိုတက္ခါး၏ဦးေခါင္းတည့္တည့္သို႔
အရွိန္ျဖင့္ထိုးက်သြားေလသည္။
“အား…”
“အား ေသပါၿပီဗ် ”
ကိုတက္ခါးလည္းနာက်င္လြန္းသျဖင့္
လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ေခါင္းအားဖိထားမိေလသည္။
“အားကြၽတ္ကြၽတ္ ”
“ဟာေသြးေတြထြက္ေနပါလား
အ အား ကြၽတ္ ကြၽတ္”
ကိုတက္ခါး၏လက္ႏွစ္ဖက္လုံး
ေသြးမ်ားျဖင့္နီရဲေနေလသည္။
ဦးေခါင္းေပၚမွစီးက်လာသည့္ေသြးမ်ားအား
ၾကည့္ကာကိုတက္ခါးထိတ္လန႔္ေနေလသည္။
“ကယ္ၾကပါဦး ကယ္ၾကပါဦး
က်ဳပ္ေခါင္းေပါက္သြားလို႔ကူညီၾကပါဦး”
ေလျပင္းမ်ားၾကားထဲမွအိမ္နီးခ်င္းမ်ား
ၾကားေစရန္အသံကုန္ေအာ္ကာအကူအညီ
ေတာင္းလိုက္ေလသည္။
အိမ္နီးခ်င္းကလည္းေတာ္ေတာ္ႏွင့္
ေရာက္မလာၾကေပ။
ထို႔ေၾကာင့္ကိုတက္ခါးလည္းဆက္မေအာ္ေတာ့ပဲ
အားတင္းၿပီးအိမ္ထဲျပန္ဝင္လာခဲ့ေလသည္။
“အားကြၽတ္ကြၽတ္ကြၽတ္”
“နာလိုက္တာ”
ကိုတက္ခါးလည္းအဝတ္တစ္ထည္အား
ယူလိုက္ၿပီးေခါင္းအားဖိထားလိုက္ေလသည္။
ေသြးတိတ္ရန္အတြက္ေသြးတိတ္ေဆး
အမႈန႔္အနည္းငယ္ကိုယူကာေခါင္းတြင္
သိပ္လိုက္ေလသည္။
“အား…”
“အား စပ္လိုက္တာကြာ”
ကိုတက္ခါးအိမ္ထဲတြင္တစ္ေယာက္တည္း
ေအာ္ဟစ္ေနေပမယ့္မည္သူမွေရာက္လာၿပီး
ကူညီေပးၾကျခင္းမရွိေပ။
ကိုတက္ခါးလည္းဦးေခါင္းကြဲေသာ
ဒဏ္ရာအားအက်ႌျဖင့္စည္းၿပီးေပေပေတေတ
ေနကာအိပ္လိုက္ေလသည္။
================
“ဟာ တက္ခါးေခါင္းမွာလည္းအက်ႌစႀကီး
ေပါင္းလို႔ ဘာျဖစ္ထားတာလဲ”
အိမ္နီးခ်င္းျဖစ္သူကိုထိန္ဝင္းက
ေမးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
“မေန႔ကေလျပင္းေတြတိုက္ေတာ့
အျပင္မွာလွန္းထားတဲ့အဝတ္ေတြသြား
႐ုတ္တုန္းသစ္ကိုင္းက်ိဳးက်ၿပီး
ေခါင္းကိုထိသြားတာခင္ဗ်ားတို႔ကို
လွမ္းၿပီးအကူအညီေတာင္းသားပဲ
ခင္ဗ်ားတို႔မွမလာၾကတာ”
“ေဟဟုတႅား ငါတို႔မ်ကားလို႔ပါၾကာ
ၾကားရင္လာမွာေပါ့ကြ။
ငါတို႔ကအဲ့သေလာက္လည္းလူမႈေရး
မေခါင္းပါးပါဘူးတက္ခါးရာ
အခုေဆးသြားျပမလို႔လား”
“မဟုတ္ဘူး ကိုေအာင္ေမာင္းတို႔အိမ္မွာ
ဝက္သြားေပၚေပးမလို႔”
“ဟာ တက္ခါးရာ မင္းမလည္း
ဒီေလာက္ဒဏ္ရာႀကီးနဲ႔ကိုမင္းကဝက္သတ္
သြားအုံးမလို႔လားကြ။
မင္းဒီအကုသိုလ္အလုပ္ကိုနားလိုက္ပါ
ေတာ့လားတက္ခါးရာ”
“ဟာဘယ္ျဖစ္မလဲဗ်။
ဒါက်ဳပ္ကြၽမ္းက်င္တဲ့လုပ္ငန္းေလ
ဒါမွမလုပ္ရင္က်ဳပ္ထမင္းငတ္သြားမွာေပါ့
ခင္ဗ်ားကက်ဳပ္အလုပ္မရွိရင္
တင္ေကြၽးထားမွာမလို႔လား”
“ငါကေစတနာနဲ႔ ေျပာတာပါကြာ
မင္းမႀကိဳက္ရင္ငါမေျပာေတာ့ပါဘူး”
“ကဲ က်ဳပ္သြားမယ္”
“အင္း တက္ခါး တက္ခါး မင္းတစ္ေန႔
မင္းျပဳတဲ့အကုသိုလ္ေတြကမင္းကို
ဒဏ္ခက္ၾကလိမ့္ဦးမယ္ ဟူး”
ကိုထိန္ဝင္းလည္းကိုတက္ခါးအား
ၾကည့္ကာသက္ျပင္းတစ္ခ်က္အားခ်လိုက္
မိေတာ့သည္။
“ကိုေအာင္ေမာင္းေရ ”
“ဟာတက္ခါးေခါင္းမွာလည္း
ဖိုးခ်စ္ေခါင္းေပါင္းႀကီးနဲ႔ပါလားကြ
ဘာျဖစ္လာတာလဲ”
“ဘာျဖစ္ရမလဲဗ်ာ။မေန႔ကေလျပင္းတိုက္တုန္း
အဝတ္သြား႐ုတ္တာသစ္ကိုင္းကက်ိဳးၿပီး
က်ဳပ္ေခါင္းေပၚလာက်တာေလ”
“ျဖစ္ရမယ္ျဖစ္ရမယ္”
“ဒါနဲ႔ဝက္ကဘယ္အေကာင္ေပၚေပးရမွာလဲ”
“ဟိုမယ္ အမည္းစက္ပါတဲ့အေကာင္ပဲကြာ
ဒီေကာင္ကဘာမွသုံးစားမရေတာ့ဘူး
ေရာဂါျဖစ္ေနတာကြ။
ေရာဂါနဲ႔မေသခင္မင္းကိုေပၚခိုင္းလိုက္တာ
အသားလည္းေရာင္းရမင္းလည္းပိုက္ဆံရ
ေပါ့ကြာ”
“႐ြာထဲကေရာဂါျဖစ္ေနတဲ့ဝက္သားကို
ဝယ္ပါ့မလားကိုေအာင္ေမာင္းရ”
“ေၾသာ္ အလိုက္ပါဘိတက္ခါးရယ္
ဘယ္သူကငါ့ဝက္ေရာဂါျဖစ္ေနတယ္လို႔
သိမွာလဲတက္ခါးရယ္လိမ္ေရာင္းရမွာေပါ့ကြ”
“အင္းပါ က်ဳပ္အလုပ္ကေတာ့
သတ္ေပးဖို႔ပါပဲဗ်ာ”
“ကဲ အခ်ိန္ရွိတုန္းလုပ္လိုက္ဦးေပါ့ကြာ”
ကိုတက္ခါးလည္းခါးၾကားမွဓားမအား
ထုတ္လိုက္ၿပီးခ်ည္ထားတဲ့ဝက္ဆီသို႔
လွမ္းလာခဲ့ေလသည္။
“စြတ္”
“ဒုတ္”
“အြန္း ဂြီး ဂြီး”
ဓားမျဖင့္ေခါင္းတည့္တည့္အား
ခုတ္လိုက္သျဖင့္ဝက္ေလးမွာမခ်ိမဆန႔္
ေဝဒနာကိုခံစားၿပီးေသဆုံးသြားေတာ့သည္။
ေသသြားေသာဝက္အားအပိုင္းပိုင္း
ခုတ္ထစ္ၿပီးေျခလက္မ်ားပါမက်န္
ခုတ္ထစ္ထားလိုက္ေလသည္။
“ကိုေအာင္ေမာင္း တစ္ခါတည္းတုံးတစ္
ထားခဲ့ၿပီဗ်ိဳ႕ ”
“ေအးေအး တက္ခါးတို႔ကေတာ့
ဝက္ေပၚတဲ့ေနရာမွာကြၽမ္းက်င္သလို
အသားတုံးတဲ့ေနရာမွာလည္းၿပိဳင္စံရွားပဲေဟ့”
“သိပ္လည္းေျမႇာက္မေနပါနဲ႔
ေပးဝက္ေပၚခပိုက္ဆံ”
“ေရာ့ပါဗ်ာ ေရာ့ပါ
မင္းစားဖို႔ဝက္သားလိုခ်င္ယူသြားဦးေလ”
“က်ဳပ္အတြက္မပူနဲ႔ ေသခ်ာလုပ္ထားၿပီးသားပါ
သြားဦးမယ္ဗ်ိဳ႕ ။
ဟိုအေကာင္ကိုလည္းေပၚခ်င္ေပၚလို႔
ရေသးတယ္ေနာ့”
“ဟာမလုပၸါနဲ႔ၾကာ
ဒီအေကာင္ေလးကငယ္ပါေသးတယ္ဟ”
“ဟဲဟဲ စတာပါဗ်ာ သြားၿပီဗ်ိဳ႕ ”
ကိုတက္ခါးလည္းဝက္သားတြဲအား
ဆြဲကာကိုေအာင္ေမာင္းအိမ္မွထြက္သြားေလသည္။
တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ဝက္လိုက္သတ္ေပးရင္းနဲ႔
အခ်ိန္ေတြကုန္လာခဲ့ေလသည္။
အကုသိုလ္အထုပ္အပိုးမ်ားကလည္း
ကိုတက္ခါးအတြက္မေရမတြက္ႏိုင္
ေအာင္မ်ားျပားလာခဲ့ေလသည္။
သူျပဳဖူးသည့္အကုသိုလ္ဝဋ္ကံၾကမၼာက
အတုံ႔အလွည့္အျဖစ္ကိုတက္ခါးထံသို႔
ေရာက္ရွိလာခဲ့ေတာ့သည္။
“အား ကိုက္လို႔ပါဗ် က်ဳပ္ေခါင္းႀကီးကို
ျဖတ္ေပးၾကပါ။ ေသပါေတာ့မယ္”
“အမယ္ေလးဗ် ကိုက္လိုက္တာဗ်ာ”
ကိုတက္ခါးတစ္ေယာက္လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္
ေခါင္းကိုထုကာအိမ္ထဲတြင္လူးလြန႔္ေန
ေလသည္။
သစ္ကိုင္းျဖင့္ထိခိုက္ထားေသာဒဏ္က
ကိုတက္ခါး၏ဦးေခါင္းအားေသမတတ္
နာက်င္ေနရေလသည္။
အိမ္နီးခ်င္းမ်ားကလည္းကိုတက္ခါး၏
ေအာ္ဟစ္ညဥ္းတြားသံေၾကာင့္စိတ္မခ်မ္း
မသာျဖစ္ေနၾကရေလသည္။
တခ်ိဳ႕ သူမ်ားကကိုတက္ခါးအား
ျပစ္တင္ေျပာဆိုၾကျပန္ေသးသည္။
“ဝဋ္ဆိုတာေနာင္ဘဝမကူးဘူးဆိုတာ
တက္ခါးလိုလူမ်ိဳးကိုေျပာတာေအ့
အခုၾကည့္ပါလားသူသတ္ဖူးတဲ့ဝက္ေတြလိုပဲ
အိမ္ထဲမွာလူးလိမ့္ၿပီးေအာ္ဟစ္ေနတာ
မေသမခ်င္းခံေပဦးေပါ့ေအ”
“ေအးဟဲ့သူမ်ားအသတ္ကိုရက္ရက္စက္စက္
သတ္ခဲ့သလိုအခုသူလည္းေဝဒနာဆိုးနဲ႔
ေသရေတာ့မွာေလ။
ဝဋ္ေတြမ်ားေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ”
႐ြာထဲမွလူမ်ားကထိုကဲ့သို႔ ေျပာဆိုၾကေလသည္။
ကိုတက္ခါး၏ေဝဒနာက
တစ္ေန႔တစ္ေန႔သက္သာမလာပဲ
ပို၍ပို၍သာဆိုး႐ြားလာခဲ့ေလသည္။
အခ်ိန္ျပည့္ေခါင္းႀကီးအားကိုင္ကာ
ေအာ္ဟစ္ငိုယိုေနေပေတာ့သည္။
၁လခန႔္ၾကာေတာ့ ကိုတက္ခါး၏
ေနာက္ဆုံးေန႔သို႔ေရာက္လာခဲ့ေလသည္။
ကိုတက္ခါးတစ္ေယာက္
အိမ္ဝိုင္းထဲတြင္ဝက္တစ္ေကာင္သဖြယ္
ေျမမွာလူးလွိမ့္ကာေအာ္ဟစ္ေနရွာသည္။
အိမ္နီးခ်င္းမ်ားကဝိုင္းထိန္းၾကေပမယ့္
ကိုတက္ခါးကေတာ့နာက်င္မႈေၾကာင့္
ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေအာင္ခံစားေနရေလသည္။
“အူး အူး ဂွီး”
“ဟင္…တက္ခါး တက္ခါး သတိထားပါဦးဟ”
“ေဟ့တက္ခါး ဘုရားကိုစိတ္ထဲကေန
မွန္းကန္ေတာ့လိုက္ေလ”
“တက္ခါး ဘုရားတရားကိုအာ႐ုံျပဳ”
“ဂြီး ဂြီး အူး”
“ဟာ…တက္ခါး တက္ခါး”
“တက္ခါးအသက္မရွိေတာ့ဘူး”
“အင္း ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ တက္ခါးရယ္
မင္းဝဋ္ေႂကြးေတြကမင္းကိုျပန္ၿပီး
ဒဏ္ခက္လိုက္ၿပီေပါ့ တက္ခါးရာ
ေနာင္ဘဝေတြမွာမင္းဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳး
ထပ္မႀကဳံပါေစနဲ႔လို႔ငါဆုေတာင္းပါတယ္”
“တက္ခါးရဲ႕ဘဝဇာတ္သိမ္းမလွတာ
သူျပဳခဲ့ဖူးတဲ့အကုသိုလ္ေတြေၾကာင့္ပဲ
ဝဋ္မွာအၿမဲငရဲမွာအပတဲ့ တက္ခါးအျဖစ္ကို
နမူနာယူၾကကြယ့္”
လူႀကီးမ်ားကတရားသေဘာျဖင့္
ဆင္ျခင္သုံးသပ္ကာဆုံးမၾကေလသည္။
ဝက္ေတြအေပၚကိုရက္ရက္စက္စက္
သတ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့ကိုတက္ခါးတစ္ေယာက္
မေသခင္မွာရက္ေပါင္းမ်ားစြာ
ႀကီးစြာေသာေဝဒနာကိုခံစားရၿပီး
သူ႔ရဲ႕အကုသိုလ္အျပစ္ေတြကပဲသူ႔ကို
ဒဏ္ခက္သြားေလေတာ့သည္။
ၿပီးပါၿပီ…………
ႀကိဳးစားပါဦးမည္။ ။
႐ႊင္လန္းၾကပါေစ.
#ေအာင္ဓူဝံ
No comments
Post a Comment