” သရဲကုန်းအင်းစောင့် ”(စ/ဆုံး)
Unicode Version
” သရဲကုန်းအင်းစောင့် ”(စ/ဆုံး)
—————————————-
မြန်မာနိုင်ငံသည် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်
ခန့်မျှ ကြာအောင် အင်္ဂလိပ်တို့ လက်အောက်
သို့ ကျရောက်နေခဲ့ရာမှ ၁၉၄၂ ခုနှစ်သို့
ရောက်သောအခါ ရောက်ခဲ့ကြရသည် ။
လွတ်မြောက်ခြင်းသို့၁၉၄၂ ခုနှစ်တွင် အင်္ဂလိပ်တို့ မြန်မာနိုင်ငံ အား စွန့်လွှတ်ပေးခဲ့ကြရသည် ။
သို့သော် … ဆီပူအိုးအတွင်းမှ ပူသဖြင့် အောက်သို့ခုန်ချရာ မီးပုံအတွင်း ရောက်ရ သော အခြေအနေမျိုးဖြင့် ထပ်မံကြုံကြရ
ပြန်သည် ။အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် အင်္ဂလိပ်လက်အောက်မှ လွတ်မြောက်ကြသည် ဆို
သော်လည်း တစ်ဆက်တည်းမှာ ပင် ဖက်စစ် ဂျပန်တို့ လက်အောက် ရောက်ကြရပြန်သောကြောင့် ဖြစ်သည် ။
ဖက်စစ်ဂျပန်တို့ က ၁၉၄၂ ခုနှစ် မတ်လ
(၈)ရက်နေ့တွင် မြန်မာနိုင်ငံသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး
သိမ်းပိုက်အုပ်ချုပ်ကြပြန်သောကြောင့် ဖြစ်သည် ။
၁၉၄၂ ခုနှစ်၏ အစောပိုင်းကာလများမှာဂျပန်ခေတ်ကို စတင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်
ဖက်ဆစ်ဂျပန်တို့ မှာ ၁၉၄၂ ခုနှစ်မှ ၁၉၄၅ ခုနှစ်တိုင်အောင် မြန်မာနိုင်ငံအား သိမ်းပိုက် အုပ်ချုပ်ကာ ဒုက္ခပေးခဲ့ကြလေသည် ။
ယခုဝတ္ထု ဖြစ်ပေါ်လာသော အချိန်ကာလ
ခုနှစ်ဝန်းကျင်ဂျပန်ခေတ်ကာလ၏ အစောပိုင်းကာလပင် ဖြစ်ပေမှာ ၁၉၄၂
အင်္ဂလိပ်တို့ ကလည်း အခြေအနေ မဟန် သဖြင့် ဆုတ်ခွာပေးခဲ့ကြရသော်လည်း နှစ်တစ်ရာကျော်ကြာအောင်
ပေါင်းလက်ဝါးကြီးအုပ် အပိုင်သိမ်းထားခဲ့သော
မြန်မာနိုင်ငံအား လက်လွှတ်ပေးလိုဟန် မရှိ
ကြဘဲ နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြန်လည်ရရှိ
အောင်ကြိုးစားနေကြရာတိုင်းပြည်အခြေအနေမှာ ရှုပ်ထွေးနေသော အချိန်မျိုးဖြစ်သည် ။
အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်း အခြေအနေကလည်း မ
တည်မငြိမ်နှင့် မြို့ပြနှင့် အလှမ်းဝေးသော
နေရာတို့ တွင် တောမီးလောင် တောကြောင် လက်ပန်းပေါင်းခတ် ဆိုသကဲ့သို့ လူဆိုး၊ ဓားပြ၊ သူခိုးတို့ သဘောအကျကြီးကျကာ စိတ်ကြိုက် သောင်းကျန်းခွင့် ရနေကြသော
အချိန်မျိုးလည်း ဖြစ်သည် ။
နယ်စွန်နယ်ဖျားများ ၌ ရှိသော အစိုးရ ဌာနတို့ မှာ လည်း ဌာနအရာရှိနှင့်လက်အောက်ငယ်သားတို့
မမြဲလှဘဲနေ့မြင်ညပျောက် ဆိုသကဲ့သို့ ဌာနသို့ရောက်
ကြပြီး မကြာမီမှာ ပင် ပြန်ပြေးလျှင်ပြေး သို့မဟုတ်ပါက ဘယ်နေရာရောက်သွားမှန်း
မသိရလောက်အောင်ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက် ပျောက်သွားသည် က များ လေသည်
ထို့ကြောင့် မြို့နှင့် အလှမ်းဝေးသော နေရာဒေသများ သို့ စေလွှတ်ပါက အကြောင်း
အမျိုးမျိုးပြကာရှောင်တိမ်းတတ်ကြပြီးမလွှဲသာမရှောင်သာမှ သာ သွားကြလေသည်
သို့သော်
အချို့နယ်မြေဆိုးသော၊ကြမ်းသောနေရာများ ဆိုလျှင်တော့ ရောက်
သည် နှင့် ကြာကြာမနေနိုင်ကြဘဲ ပြန်ပြေးရလေ့ ရှိကြသည် ။
ထိုကဲ့သို့ နယ်မြေကြမ်းသော နေရာများ တွင် ရွှေလီချောင်းအတွင်း၌ ရှိသော သရဲ ကုန်းဌာနလည်း တစ်နေရာအပါအဝင် ဖြစ် ပေသည် ။ရှေးအခါက ရွှေလီမြစ်ရိုးတစ်လျှောက်တွင်
နေထိုင်သူဦးရေ သိပ်မများ … လှသေးဘဲ
သစ်တောကြီးများ သာ နေရာအနှံ့ ဖုံးလွှမ်း
ထားပေသည် ။ဗြိတိသျှတို့ အုပ်စိုးစဉ်က ထိုသစ်တောများ
အတွင်း၌ သစ်ထုတ်လုပ်သော သစ်တော စခန်းကြီးများ ရှိကြသဖြင့် အတန်အသင့် စည်ကားမှုရှိသော်လည်း ယခုအခါမှာ တော့ ခေတ်ပျက် လာပြီဖြစ်သောကြောင့်အတော်များများကတော့သစ်တောစခန်း ပိတ်ထားကြလေသည် ။
အချို့ အလုပ်သမားများကတော့ အခြား သွားစရာလည်း မရှိ၊ နေစရာလည်း မရှိ သဖြင့် သစ်တောစခန်းများမှာ သာ ဆက်နေ ကြပြီး ဝမ်းစာအတွက် ရှာဖွေစားသောက်နေကြသည် ။
ရွှေလီချောင်းအတွင်း၌ ရှိသော သရဲကုန်း ဌာနမှာ ယခင်ကတော့ ဌာနအုပ်တစ်ဦး အမြဲ ပုလိပ်အတော်များများ နှင့်
ထိုင်ကာစည်ကားသော နေရာတစ်နေရာ ဖြစ်သည် ။
ထိုဌာနသည် ရွှေလီချောင်းအတွင်းမှတရားမဝင် သယ်ဆောင်သော သစ်လုံးများ
ကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက်နှင့် လူဆိုးဓားပြတို့ ကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက်ထားရာ ထိုချောင်းရိုး တစ်လျှောက်မှာ တော့ အဓိကကျသော ဌာန တစ်ခုလည်း ဖြစ်ကြပေသည် ။သရဲကုန်းဌာနဟု အမည်တွင် ရခြင်းမှာ ထို
နေရာ၌ရှိသောသရဲကုန်းရွာကိုအကြောင်းပြုကာခေါ်သောအမည်တစ်ခုဖြစ်သည် ။
ထိုရွာမှာ ရွှေလီချောင်းကမ်းနှင့် မနီးမ
ဝေး၌ ရှိသော ရွာကြီးတစ်ရွာ ဖြစ်သည် ။
ငွေကြေးချောင်လည်သူ အချို့ ရှိကြ အများအားဖြင့်တော့သော်လည်း
လက်လုပ်လက်စား များ သည် ။ခေတ်ပျက်ကာလ ရောက်သောအခါ
တောမီးလောင်၊ တောကြောင် လက် ပန်းပေါင်းခတ် ဆိုသကဲ့သို့ လူဆိုးလူမိုက်၊
သူခိုးဓားပြတို့ များ သောနေရာလည်း
ကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက်နှင့် လူဆိုးဓားပြတို့ ကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက်ထားရာ ထိုချောင်းရိုး တစ်လျှောက်မှာ တော့ အဓိကကျသော ဌာန တစ်ခုလည်း ဖြစ်ကြပေသည် ။
သရဲကုန်းဌာနဟု အမည်တွင် ရခြင်းမှာ ထို
နေရာ၌ရှိသောသရဲကုန်းရွာကိုအကြောင်းပြုကာ
ခေါ်သောအမည်တစ်ခုဖြစ်သည် ။
ထိုရွာမှာ ရွှေလီချောင်းကမ်းနှင့် မနီးမ
ဝေး၌ ရှိသော ရွာကြီးတစ်ရွာ ဖြစ်သည် ။
ငွေကြေးချောင်လည်သူ အချို့ ရှိကြ အများအားဖြင့်တော့သော်လည်း
လက်လုပ်လက်စား များ သည် ။
ခေတ်ပျက်ကာလ ရောက်သောအခါ
တောမီးလောင်၊ တောကြောင် လက် ပန်းပေါင်းခတ် ဆိုသကဲ့သို့ လူဆိုးလူမိုက်၊
သူခိုးဓားပြတို့ များ သောနေရာလည်းဖြစ်သည် ။
ယခင်က သရဲကုန်းဌာနတွင် ဌာနအုပ်တစ် ယောက်နှင့် ပုလိပ်များ ရှိသဖြင့် ကြောင်ရှိ
သောကြောင့် ကြွက်များ ငြိမ် နေသကဲ့သို့ ရှိ သော်လည်း ယခုအုပ်ချုပ်မှု ကင်းမဲ့နေသော
အခိုက်အတန့်တွင် … အစွမ်းကုန် ထကြွ သောင်းကျန်းလျက် ရှိကြတော့သည် ။
ထိုရွာနှင့် မနီးမဝေးတွင် မှ ို င်းညှို့နေ သော သစ်တောကြီးများ ရှိသည် ။
စီမံအုပ်ချုပ်သူများ မရှိသောအခါ တော အတွင်းမှ ကျွန်းသစ်အပါအဝင် သစ်ကောင်း
များကိုစိတ်ကြိုက်လှဲဖြတ်ကာ အချို့
အသုံးပြုကြသည် ။ပိုလျှံသောသစ်များကို
ဈေးချိုချိုဖြင့်ရောင်းချစားသောက်ကြသည် ။
ထိုရွာနှင့် မဝေးလှသောနေရာ၌ “အင်း’တစ်အင်းရှိသည် ။
“သရဲကုန်းအင်း” ဟု ပင် ခေါ်ကြသည် ။ ထိုအင်းမှာ သရဲကြမ်းသဖြင့် … တော်ရုံ အဖော်မပါဘဲ တစ်ယောက်ချင်း နှစ်ယောက်
ချင်း မသွားဝံ့ကြပေ။
လူသူနှင့် အလှမ်းဝေးပြီး ကိုင်းတောများ သစ်တောများ ဝန်းရံထားသော နေရာဖြစ် သောကြောင့်လည်း သရဲကြမ်းသည် မှာ အဆန်းမဟုတ်တော့ပေ။
ထို့ပြင် … ထိုအင်းတစ်ဝိုက်မှာ … သေကြေ ပျက်စီးသူတို့ ကလည်း အတော်များ သည် ။
ထိုသူတို့ မှာ လည်း မကျွတ်မလွတ်သော ဘဝ ရောက်နေကြသဖြင့် ခြောက်လှန့်ကြသည် လည်း ရှိသည် ။
အင်္ဂလိပ်လက်ထက်က သရဲကုန်းအင်းမှာ မြို့ပိုင်ထံ၌ လေလံဆွဲပြီး လေလံအောင်သူက လုပ်ပိုင်ခွင့်ရသော အစိုးရပိုင်အင်း ဖြစ်သည်
အင်းသူကြီးကအင်းပတ်ဝန်းကျင်၌
အလုပ်သမား အစောင့်များ ထားကာ သူ့ အချိန်နှင့်သူ ငါးများ ဖမ်းဆီးယူကြလေသည်
ထိုအင်းတစ်ဝိုက်မှာ လူအသေအပျောက်
များ သော အကြောင်းများ ထဲတွင် သရဲ၊ သဘက်များကြောင့်ချည်းတော့ မဟုတ်ပေ။ အင်းစပ်၌ ကိုင်းတောများ ၊ သစ်တောများ က ဖုံးလွှမ်းထားရာ ထိုအထဲတွင် မြွေဆိုးများ အတော်ပေါသည် ။ မြွေပွေး၊ မြွေဟောက်၊ ငန်း စကြသော မြွေဆိုးများကြောင့် အသက် သေဆုံးသူတို့ လည်း မနည်းလှပေ။ သရဲကုန်းအင်းအကြောင်းကို ရေးမည် ပြောမည်ဆိုပါက ထိုအင်းမှ သရဲကြမ်းသော အကြောင်းကိုလည်း ဖြည့်စွက် ရေးသားမှ ပိုမိုပြည့်စုံပေမည်။
အင်္ဂလိပ်များ အုပ်စိုးစဉ်က ထိုအင်းကိုအင်းလေလံ(လိုင်စင်)ဖြင့် လုပ်ပိုင်ခွင့်ပေးခြင်း ဖြစ်သည် ။
ချပေးကာလေလံရသူကတစ်နှစ်ပတ်လုံးစိတ်ကြိုက်သဘောကျ ငါးဖမ်းခွင့်ရလေသည်
ထိုသူများကို “အင်းသူကြီး’ဟု ခေါ်သည် ။
အများအားဖြင့်တော့ အင်းသူကြီးတို့ က အင်းတဲ၌ နေလေ့မရှိကြပေ။
အလုပ်သမားများကိုသာ
ထားကြလေထိုသို့ထားရာမှာ လည်း စိတ်ချယုံကြည် သော လူယုံတော် လူမိုက်များကိုသာ အင်းထဲ မှာ အစောင့်ထားကြသည် ။
စိတ်မချရသူထားမိပါက အင်းထဲ၌ ငါးများ ခိုးရောင်းသဖြင့် အကျိုးအမြတ်က ရသင့် သလောက် ရမည်မဟုတ်ပေ။ သတ္တိမရှိသူ (လူမိုက်မဟုတ်သူ) ထားပါကလည်း အခြား
သတ္တိကောင်းသူတို့ ဝင်ရောက်နှိပ်စက်မှုကို ခံကြရသည် ။
တစ်ခါတစ်ရံ ပစ္စည်းများ ပင် လုယက် ယူငင်သွားသည် ကို ခံရသည် ။
ထို့ကြောင့် သတ္တိရှိသော လူမိုက်များကို
အစောင့်ထားကြရပေသည် ၊
အင်းတဲမှာ စောင့်ဖို့ ဆိုလျှင် သာမန်သတ္တိရှိ
ရုံဖြင့် မလုံလောက်ပြန်ပေ။
သရဲသဘက် စသော ပရလောကသားတို့
ခြောက်လှန့်လာလျှင်လည်း လိုပြန်သည် ။
မကြောက်တတ်ဖို့အချို့… အင်းတဲစောင့်များမှာ လူလူချင်း သတ်ဖြတ်ရမှာ ဝန်မလေးတတ်သော်လည်း သရဲကြောက်တတ်သည် ။
သရဲခြောက်ခံရလျှင် သေလျှင်သေ မသေ လျှင် ထွက်ပြေးကြရလေသည် ။
ထို့ကြောင့် ထိုအင်းထဲ၌ အစောင့်အဖြစ်
သွားနေမည့်သူများမှာသရဲခြောက်လျှင်
လည်း မကြောက်မရွံ့ နေနိုင်သူများ ဖြစ်ဖို့ က
လည်း လိုပြန်လေသည် ။စာဖတ်သူအနေဖြင့် သရဲခြောက်ခြင်းနှင့်
ပတ်သက်သောစာများကိုဖတ်ဖူးပေလိမ့်မည်။
ထို့ထက် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဆန်းကြယ် သော ခြောက်လှန့်မှုများ ဖြင့် ကြုံခဲ့ဘူးသည် လည်း ရှိချင်လည်း ရှိမည်။ ပါးစပ်က မ ကြောက်ပါဟု ပြောသော်လည်း တကယ်လက်တွေ့အခြောက်ခံရသောအခါ
ကြောက်လန့်ရသည် မျိုး ရှိသည် ။လူက မကြောက်ဟု
စိတ်တင်းထားသော်လည်း အတွင်းစိတ်က ကြောက်သည် ။
နှလုံးသွေးက လန့်တတ်သည် ။
အချို့နေရာများမှာ တကယ်ကြမ်းသည် ။ မ ယုံကြည်သဖြင့် အလောင်းအစားပြုလုပ်ကာ
စမ်းကြည့်၍ မရသောနေရာများ ရှိသည် ။ ရှေးကလည်း ရှိသည် ။ ယခုလည်း ထို နေရာများ ရှိနေကြသေးသည် ။ ထိုနေရာများမှာ သွားရောက် စမ်းသပ် ကြည့်သဖြင့် အသက်သေကြရသည် ။ (နေရာအနှံ့အပြားတွင် နေရာကြမ်းသော အထိကရနေရာ၊ အိမ်၊ ကျောင်း၊ ဘုရား၊ သိမ်၊ဇရပ်၊ သစ်ပင်၊ တော၊ သင်္ချိုင်း စသည် တို့ မှာ များ သဖြင့် တစ်နေရာချင်းတော့ မဖော်ပြတော့ပါချေ။
ထိုနေရာများ ထဲမှာ သရဲကုန်းအင်းလည်း တစ်နေရာအပါအဝင် ဖြစ်ပေသည် ။
ထိုနေရာတစ်ဝိုက်မှာ ရှိကြသော တော၊ ရွာ၊ အင်း၊ ဌာန စသည် တို့ ကို ‘သရဲကုန်း’ ဟူသော ဝိသေသရွှေ့မှ တပ်လျှင် သရဲကုန်း ရွာ၊ သရဲကုန်းတော၊ သရဲကုန်းအင်း၊ သရဲ ကုန်းဌာနဟု ခေါ်ရလောက်အောင် နယ်မြေ
ကြမ်းသော နေရာများ ဖြစ်ကြသည် ။ သရဲကုန်းအင်းနှင့် အနီးတစ်ဝိုက်တွင် သရဲ
သဘက်စသော ပရလောကသားများ ဘယ်လောက်များ သလဲ ဆိုပါလျှင် နေ့အချိန်
များ ပါ တွေ့ရသည့်အခါ တွေ့ရပြီး ညဘက် ဆိုလျှင်တော့ မမြင်ချင် မတွေ့ချင်အဆုံး ဖြစ် နေတော့သည် ။
သာမန်သရဲများ ပင် မဆိုထားနှင့်.. အင်းစောင့်သရဲကြီးပင် မကြာခဏ ရောက်လာတတ်သည် ။
ဘယ်လောက် သတ္တိကောင်းကောင်း အခြားသရဲသဘက်တို့ ကို မကြောက်ရွံ့ကြ သော်လည်း အင်းစောင့်သရဲကြီးကိုတော့ မ ကြောက်၍ မရပေ။
သူ အစာလာတောင်းလျှင် မရှိရှိတာ ပေးရ သည် ။ ကျွေးရသည် ။
မဟုတ်ပါက ရှိသည့်လူကို သတ်ဖြတ်သွားလေ့ ရှိသည် ။ သူကညအချိန်ရော်ကမှ အင်းတဲသို့
ရောက် လာလေ့ရှိသည် ။ သူလာလျှင် ကိုင်း
တောထဲမှ ခြေသံကိုကြားရသည် ။
သစ်ပင်သစ်ကိုင်းများလှုပ်ရှားကျိုးပဲ့သံကြားရသည် ။ ထိုအခါ တဲစောင့်များက
သတိထားပြီး နေကြရသည် ။
“တဗွမ်းဗွမ်း”နှင့် လျှောက်လာသောခြေသံ၊ “တရှဲရှဲ’၊ ‘တဗြဲဗြဲ’နှင့် ကိုင်းတောထဲမှ တိုး ထွက်လာကြသော ခြေသံကြီးက တဲနှင့် မနီး
မဝေးရောက်လျှင် ရပ်သွားလေ့ရှိသည် ။အချို့အစောင့်များက
စိတ်ဝင်စားသဖြင့်တဲပေါက်မှ ချောင်းကြည့်ကြသည် ။
မျက်နှာကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသော်လည်း
တစ်ကိုယ်လုံးအမွေးစုတ်ဖွားနှင့်
ကြီးမားသော ကိုယ်ခန္ဓာ၊ မြင့်မားသော အရိပ်
အမောင်းတို့ လောက်သာ တွေ့ရသည် ။
ထိုအင်းတဲတွင် လာရောက် စောင့်ကြ သူများ ထဲမှာ အင်းစောင့်သရဲမျက်နှာကို မြင်
ဖူးသူအချို့တော့ ရှိသည် ။
သို့သော်လည်း သူတို့ အနေဖြင့် မည်ကဲ့သို့
သော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မျိုး ရှိသည် ကို ပြန်မ ပြောနိုင်ကြရှာပေ။
အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် မြင်လိုက်သည်
နှင့် မျက်ဖြူလန်ကာ သေကြရသောကြောင့်ဖြစ်လေသည် ။
တစ်ခါက အရက်အနည်းငယ်မူးနေသောအင်းစောင့်တစ်ယောက်မှာ
အပြင်ဘက်မှခြေသံကြားသဖြင့် သရဲဟု မထင်ဘဲ သူခိုး လာသည် အထင်နှင့် ထရံပေါက်မှ
ချောင်းကြည့် လိုက်လေသည် ။
ထိုအခါ အပြင်ဘက်မှ ချောင်းကြည့်နေ သော အင်းစောင့်သရဲမျက်နှာဖြင့် မျက်နှာ ချင်း ဆိုင်မိသွားလေသည် ။
“အောင်မယ်လေးဗျ…”
ဟု တစ်ခွန်းသာအော်နိုင်ပြီး နောက်ဘက် သို့ ပက်လက်လန်ကျ သွားလေတော့သည် ။ပြန်မထနိုင်တော့ဘဲ
လေသည် ။အသက်ထွက်သွား
သူ့အနေနှင့် အင်းစောင့်သရဲမျက်နှာကို အနီးကပ် တွေ့ဖူးမြင်ဖူးလိုက်သော်လည်း ပြန်ပြောပြနိုင်ခြင်းတော့ မရှိတော့ပါချေ။
အင်းစောင့်သရဲကြီးက ညအချိန် တဲအနီး သို့ ရောက်သည် နှင့် မရှေးမနှောင်းတွင် အမွေးစုတ်ဖွားနှင့် ကြီးမားသော လက်ကြီး တစ်ဖက်က တဲပေါက်မှ တစ်ဆင့် တဲအတွင်း သို့ ရောက်လာသည် ။ဖြင့်
လက်ဝါးဖြန့်ထားသော အနေအထားမျိုး တွေ့ရပါက အထဲမှာ ရှိသော က ငါးပုစွန် စသည် တို့
အလုပ်သမားတို့လက်ဝါးထဲ ထည့်ပေးလိုက်ရသည် ။
ထိုအခါ အပြင်သို့ ယူသွားပြီး ဂျိုးဂျိုးဂျွပ်ဗျွ ပ်ဖြင့် စားသောက်နေသည့် အသံများကို ကြားကြရသည် ။
တစ်ကြိမ်နှင့်တော့ ပြန်သွားသည် မရှိကြ
နှစ်ခါ သုံးခါလောက် လက်ကြီးဝင်လာကာ တောင်းစားပြီးမှ အသံပျောက်သွားလေ့ ရှိသည် ။
စားသံဝါးသံများ မကြားရတော့လျှင် အင်း စောင့်သရဲ ပြန်သွားပြီဟု စိတ်ချလက်ချ အိပ်
ပုံ နေဝံ့ကြလေတော့သည် ။
တစ်ခုတော့ ရှိသည် ။ ထိုသို့ ကျေနပ်
လောက်အောင် ပေးကျွေးထားပါလျှင် အင်း
အတွက်ကတော့ စိတ်ချရသည် ။ ငါးပုစွန်ခိုး သူများ ရောက်လာပါက ခြောက်တန်တာ
ခြောက်လွှတ်သည် ။ခြောက်လွှတ်၍ မပြေးလျှင်တော့ မှတ်
လောက်အောင် ဆုံးမလေ့ရှိသည် ။ထိုထက်ဆိုးလာလျှင်တော့
သတ်ပစ်တတ်သည် ။ သရဲကုန်းအင်းသည် အင်း
စောင့်သရဲများ ကြမ်းသောကြောင့် နာမည် ကျော်သော အထိကရနေရာကြမ်း တစ်ခုထဲ မှာ ပါဝင်လေသည် ။
ထိုထက် ဆန်းကြယ်သော အကြောင်းများ ရှိပါသေးသဖြင့် ရှေ့အခန်းများ ၌ ရေးသား
ဖော်ပြပါမည်။
ဗြိတိသျှလက်အောက်တွင် နေရစဉ်က ထို အင်းမှာ အင်းလိုင်စင်ကို လေလံဆွဲပြီး လုပ်ရ သောအင်းဖြစ်သည် ။
ယခု အင်္ဂလိပ် ထွက်ပြေးသွားကြရပြီး မြန်မာပြည်သို့ ဂျပန်များ ဝင်ရောက်လာကြ သော အချိန်တွင် လေလံပေးမည့်သူမရှိ၊ လေလံဆွဲမည့်သူမရှိဘဲ လွတ်လပ်စွာ ရှိနေ လေသည် ။
ထိုအခါ အနှီးပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေထိုင်ကြသူတို့ပိုင်ရှင်မဲ့နေသော ထိုအင်းအတွင်း
သို့ ဝင်ရောက်ကာ ငါးများကို စိတ်ကြိုက် ဖမ်းယူခွင့်ရနေသော အချိန်လည်း ဖြစ်ပေသည် ။
Zawgyi unicode
” သရဲကုန္းအင္းေစာင့္ ”(စ/ဆံုး)
—————————————-
ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ႏွစ္ေပါင္း တစ္ရာေက်ာ္
ခန႔္မွ် ၾကာေအာင္ အဂၤလိပ္တို႔ လက္ေအာက္
သို႔ က်ေရာက္ေနခဲ့ရာမွ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္သို႔
ေရာက္ေသာအခါ ေရာက္ခဲ့ၾကရသည္ ။
လြတ္ေျမာက္ျခင္းသို႔၁၉၄၂ ခုႏွစ္တြင္ အဂၤလိပ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ အား စြန႔္လႊတ္ေပးခဲ့ၾကရသည္ ။
သို႔ေသာ္ … ဆီပူအိုးအတြင္းမွ ပူသျဖင့္ ေအာက္သို႔ခုန္ခ်ရာ မီးပုံအတြင္း ေရာက္ရ ေသာ အေျခအေနမ်ိဳးျဖင့္ ထပ္မံႀကဳံၾကရ
ျပန္သည္ ။အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ၾကသည္ ဆို
ေသာ္လည္း တစ္ဆက္တည္းမွာ ပင္ ဖက္စစ္ ဂ်ပန္တို႔ လက္ေအာက္ ေရာက္ၾကရျပန္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ ။
ဖက္စစ္ဂ်ပန္တို႔ က ၁၉၄၂ ခုႏွစ္ မတ္လ
(၈)ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ဝင္ေရာက္လာၿပီး
သိမ္းပိုက္အုပ္ခ်ဳပ္ၾကျပန္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ ။
၁၉၄၂ ခုႏွစ္၏ အေစာပိုင္းကာလမ်ားမွာဂ်ပန္ေခတ္ကို စတင္ခဲ့ျခင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္
ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္တို႔ မွာ ၁၉၄၂ ခုႏွစ္မွ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္တိုင္ေအာင္ ျမန္မာႏိုင္ငံအား သိမ္းပိုက္ အုပ္ခ်ဳပ္ကာ ဒုကၡေပးခဲ့ၾကေလသည္ ။
ယခုဝတၳဳ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အခ်ိန္ကာလ
ခုႏွစ္ဝန္းက်င္ဂ်ပန္ေခတ္ကာလ၏ အေစာပိုင္းကာလပင္ ျဖစ္ေပမွာ ၁၉၄၂
အဂၤလိပ္တို႔ ကလည္း အေျခအေန မဟန္ သျဖင့္ ဆုတ္ခြာေပးခဲ့ၾကရေသာ္လည္း ႏွစ္တစ္ရာေက်ာ္ၾကာေအာင္
ေပါင္းလက္ဝါးႀကီးအုပ္ အပိုင္သိမ္းထားခဲ့ေသာ
ျမန္မာႏိုင္ငံအား လက္လႊတ္ေပးလိုဟန္ မရွိ
ၾကဘဲ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ျပန္လည္ရရွိ
ေအာင္ႀကိဳးစားေနၾကရာတိုင္းျပည္အေျခအေနမွာ ရႈပ္ေထြးေနေသာ အခ်ိန္မ်ိဳးျဖစ္သည္ ။
အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္း အေျခအေနကလည္း မ
တည္မၿငိမ္ႏွင့္ ၿမိဳ႕ျပႏွင့္ အလွမ္းေဝးေသာ
ေနရာတို႔ တြင္ ေတာမီးေလာင္ ေတာေၾကာင္ လက္ပန္းေပါင္းခတ္ ဆိုသကဲ့သို႔ လူဆိုး၊ ဓားျပ၊ သူခိုးတို႔ သေဘာအက်ႀကီးက်ကာ စိတ္ႀကိဳက္ ေသာင္းက်န္းခြင့္ ရေနၾကေသာ
အခ်ိန္မ်ိဳးလည္း ျဖစ္သည္ ။
နယ္စြန္နယ္ဖ်ားမ်ား ၌ ရွိေသာ အစိုးရ ဌာနတို႔ မွာ လည္း ဌာနအရာရွိႏွင့္လက္ေအာက္ငယ္သားတို႔
မၿမဲလွဘဲေန႔ျမင္ညေပ်ာက္ ဆိုသကဲ့သို႔ ဌာနသို႔ေရာက္
ၾကၿပီး မၾကာမီမွာ ပင္ ျပန္ေျပးလွ်င္ေျပး သို႔မဟုတ္ပါက ဘယ္ေနရာေရာက္သြားမွန္း
မသိရေလာက္ေအာင္ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္သြားသည္ က မ်ား ေလသည္
ထို႔ေၾကာင့္ ၿမိဳ႕ႏွင့္ အလွမ္းေဝးေသာ ေနရာေဒသမ်ား သို႔ ေစလႊတ္ပါက အေၾကာင္း
အမ်ိဳးမ်ိဳးျပကာေရွာင္တိမ္းတတ္ၾကၿပီးမလႊဲသာမေရွာင္သာမွ သာ သြားၾကေလသည္
သို႔ေသာ္
အခ်ိဳ႕နယ္ေျမဆိုးေသာ၊ၾကမ္းေသာေနရာမ်ား ဆိုလွ်င္ေတာ့ ေရာက္
သည္ ႏွင့္ ၾကာၾကာမေနႏိုင္ၾကဘဲ ျပန္ေျပးရေလ့ ရွိၾကသည္ ။
ထိုကဲ့သို႔ နယ္ေျမၾကမ္းေသာ ေနရာမ်ား တြင္ ေ႐ႊလီေခ်ာင္းအတြင္း၌ ရွိေသာ သရဲ ကုန္းဌာနလည္း တစ္ေနရာအပါအဝင္ ျဖစ္ ေပသည္ ။ေရွးအခါက ေ႐ႊလီျမစ္႐ိုးတစ္ေလွ်ာက္တြင္
ေနထိုင္သူဦးေရ သိပ္မမ်ား … လွေသးဘဲ
သစ္ေတာႀကီးမ်ား သာ ေနရာအႏွံ႔ ဖုံးလႊမ္း
ထားေပသည္ ။ၿဗိတိသွ်တို႔ အုပ္စိုးစဥ္က ထိုသစ္ေတာမ်ား
အတြင္း၌ သစ္ထုတ္လုပ္ေသာ သစ္ေတာ စခန္းႀကီးမ်ား ရွိၾကသျဖင့္ အတန္အသင့္ စည္ကားမႈရွိေသာ္လည္း ယခုအခါမွာ ေတာ့ ေခတ္ပ်က္ လာၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္အေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့သစ္ေတာစခန္း ပိတ္ထားၾကေလသည္ ။
အခ်ိဳ႕ အလုပ္သမားမ်ားကေတာ့ အျခား သြားစရာလည္း မရွိ၊ ေနစရာလည္း မရွိ သျဖင့္ သစ္ေတာစခန္းမ်ားမွာ သာ ဆက္ေန ၾကၿပီး ဝမ္းစာအတြက္ ရွာေဖြစားေသာက္ေနၾကသည္ ။
ေ႐ႊလီေခ်ာင္းအတြင္း၌ ရွိေသာ သရဲကုန္း ဌာနမွာ ယခင္ကေတာ့ ဌာနအုပ္တစ္ဦး အၿမဲ ပုလိပ္အေတာ္မ်ားမ်ား ႏွင့္
ထိုင္ကာစည္ကားေသာ ေနရာတစ္ေနရာ ျဖစ္သည္ ။
ထိုဌာနသည္ ေ႐ႊလီေခ်ာင္းအတြင္းမွတရားမဝင္ သယ္ေဆာင္ေသာ သစ္လုံးမ်ား
ကို ဖမ္းဆီးရန္အတြက္ႏွင့္ လူဆိုးဓားျပတို႔ ကို ဖမ္းဆီးရန္အတြက္ထားရာ ထိုေခ်ာင္း႐ိုး တစ္ေလွ်ာက္မွာ ေတာ့ အဓိကက်ေသာ ဌာန တစ္ခုလည္း ျဖစ္ၾကေပသည္ ။သရဲကုန္းဌာနဟု အမည္တြင္ ရျခင္းမွာ ထို
ေနရာ၌ရွိေသာသရဲကုန္း႐ြာကိုအေၾကာင္းျပဳကာေခၚေသာအမည္တစ္ခုျဖစ္သည္ ။
ထို႐ြာမွာ ေ႐ႊလီေခ်ာင္းကမ္းႏွင့္ မနီးမ
ေဝး၌ ရွိေသာ ႐ြာႀကီးတစ္႐ြာ ျဖစ္သည္ ။
ေငြေၾကးေခ်ာင္လည္သူ အခ်ိဳ႕ ရွိၾက အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ေသာ္လည္း
လက္လုပ္လက္စား မ်ား သည္ ။ေခတ္ပ်က္ကာလ ေရာက္ေသာအခါ
ေတာမီးေလာင္၊ ေတာေၾကာင္ လက္ ပန္းေပါင္းခတ္ ဆိုသကဲ့သို႔ လူဆိုးလူမိုက္၊
သူခိုးဓားျပတို႔ မ်ား ေသာေနရာလည္း
ကို ဖမ္းဆီးရန္အတြက္ႏွင့္ လူဆိုးဓားျပတို႔ ကို ဖမ္းဆီးရန္အတြက္ထားရာ ထိုေခ်ာင္း႐ိုး တစ္ေလွ်ာက္မွာ ေတာ့ အဓိကက်ေသာ ဌာန တစ္ခုလည္း ျဖစ္ၾကေပသည္ ။
သရဲကုန္းဌာနဟု အမည္တြင္ ရျခင္းမွာ ထို
ေနရာ၌ရွိေသာသရဲကုန္း႐ြာကိုအေၾကာင္းျပဳကာ
ေခၚေသာအမည္တစ္ခုျဖစ္သည္ ။
ထို႐ြာမွာ ေ႐ႊလီေခ်ာင္းကမ္းႏွင့္ မနီးမ
ေဝး၌ ရွိေသာ ႐ြာႀကီးတစ္႐ြာ ျဖစ္သည္ ။
ေငြေၾကးေခ်ာင္လည္သူ အခ်ိဳ႕ ရွိၾက အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ေသာ္လည္း
လက္လုပ္လက္စား မ်ား သည္ ။
ေခတ္ပ်က္ကာလ ေရာက္ေသာအခါ
ေတာမီးေလာင္၊ ေတာေၾကာင္ လက္ ပန္းေပါင္းခတ္ ဆိုသကဲ့သို႔ လူဆိုးလူမိုက္၊
သူခိုးဓားျပတို႔ မ်ား ေသာေနရာလည္းျဖစ္သည္ ။
ယခင္က သရဲကုန္းဌာနတြင္ ဌာနအုပ္တစ္ ေယာက္ႏွင့္ ပုလိပ္မ်ား ရွိသျဖင့္ ေၾကာင္ရွိ
ေသာေၾကာင့္ ႂကြက္မ်ား ၿငိမ္ ေနသကဲ့သို႔ ရွိ ေသာ္လည္း ယခုအုပ္ခ်ဳပ္မႈ ကင္းမဲ့ေနေသာ
အခိုက္အတန႔္တြင္ … အစြမ္းကုန္ ထႂကြ ေသာင္းက်န္းလ်က္ ရွိၾကေတာ့သည္ ။
ထို႐ြာႏွင့္ မနီးမေဝးတြင္ မွ ို င္းညႇိဳ႕ေန ေသာ သစ္ေတာႀကီးမ်ား ရွိသည္ ။
စီမံအုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား မရွိေသာအခါ ေတာ အတြင္းမွ ကြၽန္းသစ္အပါအဝင္ သစ္ေကာင္း
မ်ားကိုစိတ္ႀကိဳက္လွဲျဖတ္ကာ အခ်ိဳ႕
အသုံးျပဳၾကသည္ ။ပိုလွ်ံေသာသစ္မ်ားကို
ေဈးခ်ိဳခ်ိဳျဖင့္ေရာင္းခ်စားေသာက္ၾကသည္ ။
ထို႐ြာႏွင့္ မေဝးလွေသာေနရာ၌ “အင္း’တစ္အင္းရွိသည္ ။
“သရဲကုန္းအင္း” ဟု ပင္ ေခၚၾကသည္ ။ ထိုအင္းမွာ သရဲၾကမ္းသျဖင့္ … ေတာ္႐ုံ အေဖာ္မပါဘဲ တစ္ေယာက္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္
ခ်င္း မသြားဝံ့ၾကေပ။
လူသူႏွင့္ အလွမ္းေဝးၿပီး ကိုင္းေတာမ်ား သစ္ေတာမ်ား ဝန္းရံထားေသာ ေနရာျဖစ္ ေသာေၾကာင့္လည္း သရဲၾကမ္းသည္ မွာ အဆန္းမဟုတ္ေတာ့ေပ။
ထို႔ျပင္ … ထိုအင္းတစ္ဝိုက္မွာ … ေသေၾက ပ်က္စီးသူတို႔ ကလည္း အေတာ္မ်ား သည္ ။
ထိုသူတို႔ မွာ လည္း မကြၽတ္မလြတ္ေသာ ဘဝ ေရာက္ေနၾကသျဖင့္ ေျခာက္လွန႔္ၾကသည္ လည္း ရွိသည္ ။
အဂၤလိပ္လက္ထက္က သရဲကုန္းအင္းမွာ ၿမိဳ႕ပိုင္ထံ၌ ေလလံဆြဲၿပီး ေလလံေအာင္သူက လုပ္ပိုင္ခြင့္ရေသာ အစိုးရပိုင္အင္း ျဖစ္သည္
အင္းသူႀကီးကအင္းပတ္ဝန္းက်င္၌
အလုပ္သမား အေစာင့္မ်ား ထားကာ သူ႔ အခ်ိန္ႏွင့္သူ ငါးမ်ား ဖမ္းဆီးယူၾကေလသည္
ထိုအင္းတစ္ဝိုက္မွာ လူအေသအေပ်ာက္
မ်ား ေသာ အေၾကာင္းမ်ား ထဲတြင္ သရဲ၊ သဘက္မ်ားေၾကာင့္ခ်ည္းေတာ့ မဟုတ္ေပ။ အင္းစပ္၌ ကိုင္းေတာမ်ား ၊ သစ္ေတာမ်ား က ဖုံးလႊမ္းထားရာ ထိုအထဲတြင္ ေႁမြဆိုးမ်ား အေတာ္ေပါသည္ ။ ေႁမြေပြး၊ ေႁမြေဟာက္၊ ငန္း စၾကေသာ ေႁမြဆိုးမ်ားေၾကာင့္ အသက္ ေသဆုံးသူတို႔ လည္း မနည္းလွေပ။ သရဲကုန္းအင္းအေၾကာင္းကို ေရးမည္ ေျပာမည္ဆိုပါက ထိုအင္းမွ သရဲၾကမ္းေသာ အေၾကာင္းကိုလည္း ျဖည့္စြက္ ေရးသားမွ ပိုမိုျပည့္စုံေပမည္။
အဂၤလိပ္မ်ား အုပ္စိုးစဥ္က ထိုအင္းကိုအင္းေလလံ(လိုင္စင္)ျဖင့္ လုပ္ပိုင္ခြင့္ေပးျခင္း ျဖစ္သည္ ။
ခ်ေပးကာေလလံရသူကတစ္ႏွစ္ပတ္လုံးစိတ္ႀကိဳက္သေဘာက် ငါးဖမ္းခြင့္ရေလသည္
ထိုသူမ်ားကို “အင္းသူႀကီး’ဟု ေခၚသည္ ။
အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ အင္းသူႀကီးတို႔ က အင္းတဲ၌ ေနေလ့မရွိၾကေပ။
အလုပ္သမားမ်ားကိုသာ
ထားၾကေလထိုသို႔ထားရာမွာ လည္း စိတ္ခ်ယုံၾကည္ ေသာ လူယုံေတာ္ လူမိုက္မ်ားကိုသာ အင္းထဲ မွာ အေစာင့္ထားၾကသည္ ။
စိတ္မခ်ရသူထားမိပါက အင္းထဲ၌ ငါးမ်ား ခိုးေရာင္းသျဖင့္ အက်ိဳးအျမတ္က ရသင့္ သေလာက္ ရမည္မဟုတ္ေပ။ သတၱိမရွိသူ (လူမိုက္မဟုတ္သူ) ထားပါကလည္း အျခား
သတၱိေကာင္းသူတို႔ ဝင္ေရာက္ႏွိပ္စက္မႈကို ခံၾကရသည္ ။
တစ္ခါတစ္ရံ ပစၥည္းမ်ား ပင္ လုယက္ ယူငင္သြားသည္ ကို ခံရသည္ ။
ထို႔ေၾကာင့္ သတၱိရွိေသာ လူမိုက္မ်ားကို
အေစာင့္ထားၾကရေပသည္ ၊
အင္းတဲမွာ ေစာင့္ဖို႔ ဆိုလွ်င္ သာမန္သတၱိရွိ
႐ုံျဖင့္ မလုံေလာက္ျပန္ေပ။
သရဲသဘက္ စေသာ ပရေလာကသားတို႔
ေျခာက္လွန႔္လာလွ်င္လည္း လိုျပန္သည္ ။
မေၾကာက္တတ္ဖို႔အခ်ိဳ႕… အင္းတဲေစာင့္မ်ားမွာ လူလူခ်င္း သတ္ျဖတ္ရမွာ ၀န္မေလးတတ္ေသာ္လည္း သရဲေၾကာက္တတ္သည္ ။
သရဲေျခာက္ခံရလွ်င္ ေသလွ်င္ေသ မေသ လွ်င္ ထြက္ေျပးၾကရေလသည္ ။
ထို႔ေၾကာင့္ ထိုအင္းထဲ၌ အေစာင့္အျဖစ္
သြားေနမည့္သူမ်ားမွာသရဲေျခာက္လွ်င္
လည္း မေၾကာက္မ႐ြံ႕ ေနႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္ဖို႔ က
လည္း လိုျပန္ေလသည္ ။စာဖတ္သူအေနျဖင့္ သရဲေျခာက္ျခင္းႏွင့္
ပတ္သက္ေသာစာမ်ားကိုဖတ္ဖူးေပလိမ့္မည္။
ထို႔ထက္ မိမိကိုယ္တိုင္လည္း ဆန္းၾကယ္ ေသာ ေျခာက္လွန႔္မႈမ်ား ျဖင့္ ႀကဳံခဲ့ဘူးသည္ လည္း ရွိခ်င္လည္း ရွိမည္။ ပါးစပ္က မ ေၾကာက္ပါဟု ေျပာေသာ္လည္း တကယ္လက္ေတြ႕အေျခာက္ခံရေသာအခါ
ေၾကာက္လန႔္ရသည္ မ်ိဳး ရွိသည္ ။လူက မေၾကာက္ဟု
စိတ္တင္းထားေသာ္လည္း အတြင္းစိတ္က ေၾကာက္သည္ ။
ႏွလုံးေသြးက လန႔္တတ္သည္ ။
အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားမွာ တကယ္ၾကမ္းသည္ ။ မ ယုံၾကည္သျဖင့္ အေလာင္းအစားျပဳလုပ္ကာ
စမ္းၾကည့္၍ မရေသာေနရာမ်ား ရွိသည္ ။ ေရွးကလည္း ရွိသည္ ။ ယခုလည္း ထို ေနရာမ်ား ရွိေနၾကေသးသည္ ။ ထိုေနရာမ်ားမွာ သြားေရာက္ စမ္းသပ္ ၾကည့္သျဖင့္ အသက္ေသၾကရသည္ ။ (ေနရာအႏွံ႔အျပားတြင္ ေနရာၾကမ္းေသာ အထိကရေနရာ၊ အိမ္၊ ေက်ာင္း၊ ဘုရား၊ သိမ္၊ဇရပ္၊ သစ္ပင္၊ ေတာ၊ သခ်ႋဳင္း စသည္ တို႔ မွာ မ်ား သျဖင့္ တစ္ေနရာခ်င္းေတာ့ မေဖာ္ျပေတာ့ပါေခ်။
ထိုေနရာမ်ား ထဲမွာ သရဲကုန္းအင္းလည္း တစ္ေနရာအပါအဝင္ ျဖစ္ေပသည္ ။
ထိုေနရာတစ္ဝိုက္မွာ ရွိၾကေသာ ေတာ၊ ႐ြာ၊ အင္း၊ ဌာန စသည္ တို႔ ကို ‘သရဲကုန္း’ ဟူေသာ ဝိေသသေ႐ႊ႕မွ တပ္လွ်င္ သရဲကုန္း ႐ြာ၊ သရဲကုန္းေတာ၊ သရဲကုန္းအင္း၊ သရဲ ကုန္းဌာနဟု ေခၚရေလာက္ေအာင္ နယ္ေျမ
ၾကမ္းေသာ ေနရာမ်ား ျဖစ္ၾကသည္ ။ သရဲကုန္းအင္းႏွင့္ အနီးတစ္ဝိုက္တြင္ သရဲ
သဘက္စေသာ ပရေလာကသားမ်ား ဘယ္ေလာက္မ်ား သလဲ ဆိုပါလွ်င္ ေန႔အခ်ိန္
မ်ား ပါ ေတြ႕ရသည့္အခါ ေတြ႕ရၿပီး ညဘက္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ မျမင္ခ်င္ မေတြ႕ခ်င္အဆုံး ျဖစ္ ေနေတာ့သည္ ။
သာမန္သရဲမ်ား ပင္ မဆိုထားႏွင့္.. အင္းေစာင့္သရဲႀကီးပင္ မၾကာခဏ ေရာက္လာတတ္သည္ ။
ဘယ္ေလာက္ သတၱိေကာင္းေကာင္း အျခားသရဲသဘက္တို႔ ကို မေၾကာက္႐ြံ႕ၾက ေသာ္လည္း အင္းေစာင့္သရဲႀကီးကိုေတာ့ မ ေၾကာက္၍ မရေပ။
သူ အစာလာေတာင္းလွ်င္ မရွိရွိတာ ေပးရ သည္ ။ ေကြၽးရသည္ ။
မဟုတ္ပါက ရွိသည့္လူကို သတ္ျဖတ္သြားေလ့ ရွိသည္ ။ သူကညအခ်ိန္ေရာ္ကမွ အင္းတဲသို႔
ေရာက္ လာေလ့ရွိသည္ ။ သူလာလွ်င္ ကိုင္း
ေတာထဲမွ ေျခသံကိုၾကားရသည္ ။
သစ္ပင္သစ္ကိုင္းမ်ားလႈပ္ရွားက်ိဳးပဲ့သံၾကားရသည္ ။ ထိုအခါ တဲေစာင့္မ်ားက
သတိထားၿပီး ေနၾကရသည္ ။
“တဗြမ္းဗြမ္း”ႏွင့္ ေလွ်ာက္လာေသာေျခသံ၊ “တရွဲရွဲ’၊ ‘တၿဗဲၿဗဲ’ႏွင့္ ကိုင္းေတာထဲမွ တိုး ထြက္လာၾကေသာ ေျခသံႀကီးက တဲႏွင့္ မနီး
မေဝးေရာက္လွ်င္ ရပ္သြားေလ့ရွိသည္ ။အခ်ိဳ႕အေစာင့္မ်ားက
စိတ္ဝင္စားသျဖင့္တဲေပါက္မွ ေခ်ာင္းၾကည့္ၾကသည္ ။
မ်က္ႏွာကို သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ရေသာ္လည္း
တစ္ကိုယ္လုံးအေမြးစုတ္ဖြားႏွင့္
ႀကီးမားေသာ ကိုယ္ခႏၶာ၊ ျမင့္မားေသာ အရိပ္
အေမာင္းတို႔ ေလာက္သာ ေတြ႕ရသည္ ။
ထိုအင္းတဲတြင္ လာေရာက္ ေစာင့္ၾက သူမ်ား ထဲမွာ အင္းေစာင့္သရဲမ်က္ႏွာကို ျမင္
ဖူးသူအခ်ိဳ႕ေတာ့ ရွိသည္ ။
သို႔ေသာ္လည္း သူတို႔ အေနျဖင့္ မည္ကဲ့သို႔
ေသာ ပုံပန္းသဏၭာန္မ်ိဳး ရွိသည္ ကို ျပန္မ ေျပာႏိုင္ၾကရွာေပ။
အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ျမင္လိုက္သည္
ႏွင့္ မ်က္ျဖဴလန္ကာ ေသၾကရေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္ ။
တစ္ခါက အရက္အနည္းငယ္မူးေနေသာအင္းေစာင့္တစ္ေယာက္မွာ
အျပင္ဘက္မွေျခသံၾကားသျဖင့္ သရဲဟု မထင္ဘဲ သူခိုး လာသည္ အထင္ႏွင့္ ထရံေပါက္မွ
ေခ်ာင္းၾကည့္ လိုက္ေလသည္ ။
ထိုအခါ အျပင္ဘက္မွ ေခ်ာင္းၾကည့္ေန ေသာ အင္းေစာင့္သရဲမ်က္ႏွာျဖင့္ မ်က္ႏွာ ခ်င္း ဆိုင္မိသြားေလသည္ ။
“ေအာင္မယ္ေလးဗ်…”
ဟု တစ္ခြန္းသာေအာ္ႏိုင္ၿပီး ေနာက္ဘက္ သို႔ ပက္လက္လန္က် သြားေလေတာ့သည္ ။ျပန္မထႏိုင္ေတာ့ဘဲ
ေလသည္ ။အသက္ထြက္သြား
သူ႔အေနႏွင့္ အင္းေစာင့္သရဲမ်က္ႏွာကို အနီးကပ္ ေတြ႕ဖူးျမင္ဖူးလိုက္ေသာ္လည္း ျပန္ေျပာျပႏိုင္ျခင္းေတာ့ မရွိေတာ့ပါေခ်။
အင္းေစာင့္သရဲႀကီးက ညအခ်ိန္ တဲအနီး သို႔ ေရာက္သည္ ႏွင့္ မေရွးမေႏွာင္းတြင္ အေမြးစုတ္ဖြားႏွင့္ ႀကီးမားေသာ လက္ႀကီး တစ္ဖက္က တဲေပါက္မွ တစ္ဆင့္ တဲအတြင္း သို႔ ေရာက္လာသည္ ။ျဖင့္
လက္ဝါးျဖန႔္ထားေသာ အေနအထားမ်ိဳး ေတြ႕ရပါက အထဲမွာ ရွိေသာ က ငါးပုစြန္ စသည္ တို႔
အလုပ္သမားတို႔လက္ဝါးထဲ ထည့္ေပးလိုက္ရသည္ ။
ထိုအခါ အျပင္သို႔ ယူသြားၿပီး ဂ်ိဳးဂ်ိဳးဂြၽပ္ဗြၽ ပ္ျဖင့္ စားေသာက္ေနသည့္ အသံမ်ားကို ၾကားၾကရသည္ ။
တစ္ႀကိမ္ႏွင့္ေတာ့ ျပန္သြားသည္ မရွိၾက
ႏွစ္ခါ သုံးခါေလာက္ လက္ႀကီးဝင္လာကာ ေတာင္းစားၿပီးမွ အသံေပ်ာက္သြားေလ့ ရွိသည္ ။
စားသံဝါးသံမ်ား မၾကားရေတာ့လွ်င္ အင္း ေစာင့္သရဲ ျပန္သြားၿပီဟု စိတ္ခ်လက္ခ် အိပ္
ပုံ ေနဝံ့ၾကေလေတာ့သည္ ။
တစ္ခုေတာ့ ရွိသည္ ။ ထိုသို႔ ေက်နပ္
ေလာက္ေအာင္ ေပးေကြၽးထားပါလွ်င္ အင္း
အတြက္ကေတာ့ စိတ္ခ်ရသည္ ။ ငါးပုစြန္ခိုး သူမ်ား ေရာက္လာပါက ေျခာက္တန္တာ
ေျခာက္လႊတ္သည္ ။ေျခာက္လႊတ္၍ မေျပးလွ်င္ေတာ့ မွတ္
ေလာက္ေအာင္ ဆုံးမေလ့ရွိသည္ ။ထိုထက္ဆိုးလာလွ်င္ေတာ့
သတ္ပစ္တတ္သည္ ။ သရဲကုန္းအင္းသည္ အင္း
ေစာင့္သရဲမ်ား ၾကမ္းေသာေၾကာင့္ နာမည္ ေက်ာ္ေသာ အထိကရေနရာၾကမ္း တစ္ခုထဲ မွာ ပါဝင္ေလသည္ ။
ထိုထက္ ဆန္းၾကယ္ေသာ အေၾကာင္းမ်ား ရွိပါေသးသျဖင့္ ေရွ႕အခန္းမ်ား ၌ ေရးသား
ေဖာ္ျပပါမည္။
ၿဗိတိသွ်လက္ေအာက္တြင္ ေနရစဥ္က ထို အင္းမွာ အင္းလိုင္စင္ကို ေလလံဆြဲၿပီး လုပ္ရ ေသာအင္းျဖစ္သည္ ။
ယခု အဂၤလိပ္ ထြက္ေျပးသြားၾကရၿပီး ျမန္မာျပည္သို႔ ဂ်ပန္မ်ား ဝင္ေရာက္လာၾက ေသာ အခ်ိန္တြင္ ေလလံေပးမည့္သူမရွိ၊ ေလလံဆြဲမည့္သူမရွိဘဲ လြတ္လပ္စြာ ရွိေန ေလသည္ ။
ထိုအခါ အႏွီးပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေနထိုင္ၾကသူတို႔ပိုင္ရွင္မဲ့ေနေသာ ထိုအင္းအတြင္း
သို႔ ဝင္ေရာက္ကာ ငါးမ်ားကို စိတ္ႀကိဳက္ ဖမ္းယူခြင့္ရေနေသာ အခ်ိန္လည္း ျဖစ္ေပသည္ ။
No comments
Post a Comment